Zondagmorgen

Uit bed, crackers smeren en gauw weer terug in bed met m'n bordje en een boekje. Hemels! Ik mis alleen nog écht goede koffie.

DWZI - deze week zag ik....

Stephen Fry in America. (Want lekker lezen past goed bij dit ###weer!) Ik heb het voor Kerst gekregen, niet afgelopen jaar maar dat jaar dáárvoor, heb ongeveer de helft gelezen en daar bleef ik ineens steken. Geen idee waarom, want het is een heerlijk boek en ik moet er even reclame voor maken. Stephen Fry vind ik sowieso een énige man, en het wordt helemaal leuk als hij in een zwarte Engelse taxi cab alle staten van Amerika aandoet. Een roadtrip waarbij hij allerlei bijzondere mensen, plekken en evenementen bezoekt die typisch zijn voor de staat waar hij zich bevindt. Ik had nooit zoveel met Amerika, maar door dit boek zou ik er ook echt graag op ontdekkingstocht gaan.
Er is ook een Tv-programma gemaakt van Stephens avontuur:

Ik lees gauw verder! Fijn weekend!
'Deze week zag ik' is iedere vrijdag een blik op de afgelopen week. Hoe? Dat mag je natuurlijk helemaal zelf weten. Teken, knip en plak, fotografeer of schrijf wat jij de afgelopen week hebt gezien. 'Deze week zag ik' is geïnspireerd door Jill's today i saw
Te vinden bij Merula.

Ik heb weer wat

Jaja, ik heb weer wat nieuws: een boek van Michael Pollan - "Food Rules, an eaters manual". Ik vind het geweldig! Geen zeikerige regeltjes, wees daar maar niet bang voor, maar nuchtere, praktische tips om gezondere keuzes te maken. Het borduurt allemaal voort op het motto "Eat food. Not too much. Mostly Plants." Michael Pollan zegt dat onze voorouders dondersgoed wisten wat gezond was, maar dat dat bij de meesten van ons is weggezakt doordat we tegenwoordig bedolven worden onder reclameboodschappen en adviezen van voedingsgoeroes. En ook dat de moeders van onze moeders echt geen tijd, geld en zin hadden om elke dag koekjes of een taart te bakken, waardoor je alleen bij speciale gelegenheden snoepte. Terwijl die verwennerijen nu al gauw dagelijkse kost zijn, omdat je ze voor een habbekrats kunt kopen. Hmmm, daar zit wat in.
Ik vond het een interessant boek, het inspireerde me en ik moest er ook om lachen (“If it came from a plant, eat it; if it was made in a plant, don't.”) Sommige dingen wist ik al, maar het was fijn om die bevestigd te zien.

Dus: lezen maar. Je hebt het ook nog zo uit, want het is dun en leuk geschreven.

Ik merk trouwens de laatste tijd steeds vaker dat ik slecht reageer op zoetigheid. Twee jaar geleden begon ik steeds na het avondeten in te kakken, letterlijk in slaap te vallen. Tenzij ik iets heel actiefs aan het doen was, maar thuis op de bank was ik helemaal afgedraaid. De dokter (een vervanger) vroeg zich af of ik misschien teveel hooi op mijn vork nam, of somber was. Nee dus. Ik had heel sterk het idee dat het iets lichamelijks was. Toch maar bloed laten prikken: ik slaagde met vlag en wimpel. Ik wist dus nog steeds niet hoe het kwam, en ging gewoon door met zakjes winegums snaaien in de trein, en koek, en en en...
Momenteel voel ik me energieker, en als ik terugdenk is het beter gegaan vanaf het moment dat Mr A. en ik ons dieet aanpasten. En als ik snoep, voel ik me daarna duidelijk beroerd - moe, prikkelbaar, hoofdpijn... Vooral als het heel erg zoet snoep is (winegum-achtigen, jellybeans). In producten die helemaal niet zoet zijn, zit vaak toch "verborgen" suiker, en het effect daarvan merk ik minder duidelijk. Maar hoe goed zou ik me wel niet voelen als ik ook die dingen verving door iets zonder geraffineerde suiker! Het scheelt dat wij niet vaak koken uit pakjes en zakjes, maar bijvoorbeeld witte pasta ligt gewoon in het keukenkastje - en dat is eigenlijk ook heeuuul slecht.
Deze site is informatief voor als je minder/geen suiker meer wilt eten: http://suikerwijzer.nl/

Ik verwacht absoluut niet dat het me lukt om helemaal suikerloos door het leven te gaan. Maar het scheelt al dat ik nu het verband zie en er beter op kan letten. Ik kan ervoor kiezen om zoetigheid naar binnen te stoppen, áls ik de suikerdip voor lief wil nemen.

Yummies

*Smoothy met Optimel kokos, verse bosbessen en diepvries-zomerfruit

*Hoe zal ik dit eens noemen, cowboystoofpotje? Prei kleingesneden bakken in een scheutje olijfolie, champignons en rode paprika meebakken, een blikje Lima-/reuzenbonen afspoelen en samen met de ambachtelijke rookworst in stukjes toevoegen, en dat dat een minuut of twintig zachtjes laten pruttelen in Heinz tomato frito. Van harte aanbevolen, het is een recept van mijn moeder, wat wil je? Lekker met zilvervliesrijst.

Die Jiro toch!

Mensen! Er zijn natuurlijk een hele boel mooie films, maar zo mooi zie ik ze niet vaak. Een portret van een oude Japanse meneer die al sinds St. Juttemis elke dag op dezelfde manier sushi bereidt - en daar heel goed in is. Hij is nu 85 en waakt als een havik over zijn zaak, waar een aantal jongere mannen, onder wie zijn zoon, het zwaardere werk nu voor hem doen. Elk moment van de dag wordt uitvoerig in beeld gebracht; het drogen van zeewier, het keurig schikken van de borden, rijst koelte toewuiven met een waaier, een rondje over de vismarkt op zoek naar de beste vis... Je zou denken dat dat oersaai is, maar nee, helemaal niet! Het is een ode aan focus, eenvoud en goed eten. En deze film zette me aan het denken: Jiro doet elke dag precies hetzelfde (hij zit zelfs in dezelfde houding in de metro), en concentreert zich al zijn hele leven volkomen op één ding. Zoveel aandacht, wanneer hebben wíj als gewone mensen dat nu voor iets? Natuurlijk zitten er ook vervelende kanten aan, want al het andere in je leven lijdt er natuurlijk enorm onder. Eigenlijk zou iedereen de light-variant van Jiro moeten zijn.

http://www.imdb.com/title/tt1772925/
Jiro Dreams Of Sushi