Ik zag deze week eerst nog mijn laatste werkgroep van dit jaar voorbij komen (ging wel een beetje op z'n Jan-boeren-fluitjes ten gevolge van mijn eigen toestand, maar ik heb 't volbracht!) en ik zag mijn vriendin T. voorlopig voor het laatst 'live'. Hopelijk kunnen we haar over een tijdje met z'n allen gaan opzoeken op haar Caribische eiland.
Gisteren zag ik dat het ontzettend helpt als medisch personeel lief voor je is (en dát waren ze). Ik lag rillend op de operatietafel. "Ga maar lekker slapen, we zullen goed voor je zorgen", zei de anesthesiste terwijl ze over mijn hoofd aaide. Ik dacht nog: "Zul je net zien dat die narcose bij mij niet werkt, ik merk nog niks..." En toen ik met mijn ogen knipperde lag ik ineens al in de uitslaapkamer.
Ik voel me lichamelijk alweer best goed, al moet ik de komende dagen nog een beetje rustig aan doen (maar niet zó rustig aan dat ik onder het doen & opvouwen van de was uit kom, ben ik bang). Ik ga vanuit mijn nestje op de bank maar eens plannen maken voor gezonder eten (in de afgelopen periode werd daar hier thuis nogal met de pet naar gegooid), in mijn dagboek kladderen en TED talks bekijken bij kaarslicht.
