Op deze mooie zondagmiddag...

...ga ik jullie een liefdesverhaal vertellen!

Jaja!

Merula bracht me op het idee. Ik realiseerde me dat ik het altijd zo leuk vind om te horen hoe mensen verliefd zijn geworden. Veel van die verhalen klinken als een romantische comedie, en vaak krijgt de verteller weer even zo'n verliefd sprankje in z'n ogen als hij (of zij) vertelt hoe hij (of zij) zijn (of haar) geliefde heeft ontmoet. Vooral de kleine leuke details, die je nooit meer vergeet, zijn bijzonder.

Mr A. is mijn lief, zoals jullie misschien al weten. Dat is hij sinds eind november 2009. Daarvóór was mijn liefdesleven een regelrechte ramp; er trok een hele stoet mannen langs, allemaal aardige jongens maar stuk voor stuk kwijnende artistiekelingen of anderszins gepreoccupeerde zielen die eigenlijk geen ruimte voor mij hadden in hun leven. En ik maar mijn best doen, maar hoe harder ik het probeerde, hoe harder zij afknapten. Tja.

Vaker was ik alleen. En dat vond ik aan de ene kant prima, want ik vermaakte me best, in mijn huisje, met mijn spulletjes, met mijn vrienden en vriendinnen en mijn werk... Maar aan de andere kant was het niet leuk om te zien hoe iedereen iemand vond behalve ik - zo voelde het. Was er iets mis met mij?



Op een bepaald moment doorzag ik mijn patroon, en wist ik wat ik moest doen: risico nemen. En: nu eens een léuke jongen zoeken. Ik had ook al een prooi in het vizier: een vriend van een vriend. Ik had hem nog nooit gezien, maar hij flirtte al een tijdje met me via facebook. Elke keer als hij vroeg of ik ook mee ging een biertje drinken, zei ik nee. Maar ik vond het wel vleiend en interessant, en op een dag besloot ik dat ik hem wilde zien. Dus plaatste ik een statusupdate: "Wie gaat er vanavond mee iets drinken in de stad?" Een aantal mensen wilden wel mee, en ook die mysterieuze jongen, voor wie het berichtje natuurlijk ei-gen-lijk bedoeld was. Hij moest eerst naar een verjaardag, maar daarna zou hij ook naar de stad komen.

.......een aantal uur later. De meeste vrienden waren al huiswaarts gekeerd, maar ik hing nog aan de bar - met nóg een wijntje en één laatste persoon die mij gezelschap hield. De Jongen was er nog steeds niet, maar smste steeds dat hij er nu écht bijna was.
We gingen maar dansen een paar deuren verder, de Laatste Mohikaan en ik. En opeens zwierde daar Mr A. de dansvloer op. Ik was inmiddels zo dronken, van het (misschien ook een beetje opstandig) wijntjes achterover slaan dat het dansen héél soepel ging. En hij danste mee. Tot ik voelde dat ik nu écht weg moest. Toen ondersteunde hij me, ja echt dat was nodig, naar het station. We praatten wat en ik kuste hem op het perron. Kuste? Ik verslond hem bijna!! Toen sprong ik in de trein en wankelde naar huis.

Twee dagen later kreeg ik een smsje. Dat hij me ook wel eens in nuchtere toestand wilde ontmoeten en of ik af wilde spreken. Ik deed alsof ik het bere-druk had, maar toch een gaatje voor hem kon maken (geluksvogel!) op de maandagavond. Let wel: de maandagavond!! De meest onsexy avond van de week. Dus die maandag gingen we na het werk naar dit restaurant. (overigens ook een aanrader) Het was leuk! Hij had een pak aan, hij was charmant en hij bracht me weer naar het station. Waar we deze keer wel 2,5 úúr zoenden en 8 treinen voorbij lieten gaan in de vrieskou; ik kijk nog vaak vertederd naar het bankje waar we toen zaten.

Er volgden hele leuke dates (romantisch, het was de strenge winter van 2009 met heel veel sneeuw), en na een paar maanden woonden we al samen. Na 1,5 jaar vroeg hij me op vakantie ten huwelijk. En nu zijn we bijna 2,5 jaar samen, hebben we nog altijd de grootste lol met elkaar en willen we binnenkort wel graag baby's. Eerst nog even een paar on-babyvriendelijke reisjes naar rare landen, en een andere baan - die van mij is totaal niet zwangerschapsproof, omdat ik mensen begeleid die geen kinderen kunnen krijgen en die een bloedhekel hebben aan zwangere buiken, jikes! 

Dit was mijn zwijmelverhaal! The end.

DWZI - deze week zag ik

Deze week zag ik de Brambly Hedge-serie van Jill Barklem. Ik haalde 'm tevoorschijn omdat ik zin had in een beetje nostalgie. De wereld gaat nu zo snel, en voor je het weet ben je alleen maar bezig met je werk, je smartphone, presteren, piekeren, calorieën tellen, je ergeren aan het stof op de kast en ren je nog even gauw naar de Appie om wat boodschappen te scoren.

Of althans, laat ik voor mezelf spreken. 

Die gejaagdheid, steeds maar dingen moeten doen, je schuldig voelen over niksen, geen rust in je donder hebben om stil te zitten en een boek te lezen of een stoofpotje op het vuur te hebben? De prentenboekjes van de Bramenbuurt werken dan prima als tegengif! 

Deze boekjes heb ik al sinds mijn jeugd, en ik kan er helemaal in verdwijnen. Het leven in de Bramenbuurt is simpel, de natuur is elk seizoen prachtig, er is lekker zelfgemaakt eten, het is rommelig maar gezellig, er zijn open haarden zo groot als mijn auto en daar staan grote zachte fauteuils voor waar je zélf wel in zou willen zitten.

Hebben jullie zelf ook zo'n boek(je) waardoor je even in een andere wereld terechtkomt?

'Deze week zag ik' is iedere vrijdag een blik op de afgelopen week. Hoe? Dat mag je natuurlijk helemaal zelf weten. Teken, knip en plak, fotografeer of schrijf wat jij de afgelopen week hebt gezien. 'Deze week zag ik' is geïnspireerd door Jill's today i saw
Te vinden bij Merula.

nieuwe lente, nieuwe layout

Ik wilde iets frissers voor mijn layout. Ik ben er nog niet helemaal over uit, maar ik associeer het wit in elk geval met schoon, rustig en overzichtelijk, dus dat mag blijven.

Het is een knisperend koud weekend. Gisteren was ik bij goede vrienden en hun 1-jarige superschattige kereltje, en daarna bij mijn ouders. Mijn vader had de originele versie van mijn favoriete jeugdserie - waar ik jaren geleden eens tevergeefs over heb gecorrespondeerd met de VPRO- online gevonden. Ontroerend! Wie kent hem ook nog?

vooruitgang is achteruitgang

Ik geef het toe, ik ben best een beetje -ok, best heel erg- verslaafd aan mijn telefoon, vooral aan internetten, whatsappen en altijd bereikbaar zijn. Ik weet al bijna niet meer hoe we dat toch vroeger deden, zonder mobieltjes! Terwijl ik het heel lang heb volgehouden zónder, want ik vond het niet cool. Pas toen ik in 2002 in mijn eentje op reis ging, zwichtte ik; toch wel handig om contact te kunnen zoeken met het thuisfront als dat nodig was. Je kon met die telefoon alleen bellen, smssen en snake spelen.

Het is in deze tijden van recessie natuurlijk helemaal hip om terug te gaan naar vroeger, toen alles nog simpel was. Geen ingewikkelde fratsen; gewoon 's avonds een stamppot op tafel, leren schoenen met spekzolen, vakantie in eigen land -het liefst in zo'n oranje tent die je ouders hadden- en een telefoon waar je niks mee kunt. Lekker rustig. Tijd en aandacht voor andere dingen.

Dit is een leuke gratis app voor de Android: John's Phone. Hij maakt van je telefoon gewoon weer een telefoon, en meer niet. Terug naar de basis, en het voordeel boven gewoon je mobiel uitschakelen is dat je toch telefonisch bereikbaar bent als ze je echt moeten hebben. Bovendien ziet hij er heel mooi simpel uit.

Er is ook een heus John's Phone toestel, met grote toetsen, een bijbehorend papieren adresboekje en even sobere functies - leuk cadeau voor digibete moeders!

nostalgie

Ik heb een schat opgegraven tijdens het opruimen: een usb-stick met de inhoud van een oude laptop, die allang de geest heeft gegeven. Het afgelopen uur heb ik vertederd foto's zitten kijken uit mijn twintigerjaren. Wat was ik eigenlijk mooi zonder dat ik het wist! En dun! En wat een afschuwelijke kapsels heb ik gehad! Kort en brandweerrood haar vind ik nu toch echt meer iets voor muffe vrouwen van middelbare leeftijd, op platte schoenen en in te grote windjacks, die dat allemaal wel 'lekker praktisch vinden'.

Foto's van reizen en uitstapjes, van festivals en concerten, van vrienden die ik nog veel zie en van mensen die een andere kant op zijn gegaan in het leven, foto's van van toen ik net in dit huis woonde, nog zonder mr A. (wat hield ik het toen netjes! echt inspirerend!) maar óók foto's van mijn voormalige studentenkamertje. Zo zag dat eruit:

onder de hoogslaper

keukenblokje zonder warm water

Ik vermaak me nog wel even. En daarna ga ik verder met opruimen; er is nog véél te doen voordat het hier zo opgeruimd is als in 2006!

aan de pruttel!

 

Mijn vader was altijd een enorme verzamelaar van oliestellen. Op elke rommelmarkt scoorde hij er wel weer één. Net als oude typmachines en naaimachines, mijn moeder werd er horendol van! Toen mijn ouders begin dit jaar verhuisden naar een kleiner huis, moesten veel van zijn juweeltjes het veld ruimen.

Dus natuurlijk mocht ik een oliestel meenemen! Ik vind het leuk om in het weekend stoofpotjes te maken. Dat deed ik altijd in een tajine op het gas. Maar om nou het gas uren aan te hebben.....en het leek me zo knus, een pan op zo'n klein vlammetje. Vandaag lijkt het wel weer herfst en zijn we de hele dag thuis: een prima dag om vlees te sudderen. Na wat problemen met het aansteken, en zwarte rookwolken die zich vormden in het binnenste van mijn oliestel, is hij nu genoeglijk aan het branden.
In de pan zitten een blik tomatenblokjes plus verkruimeld groentenboulliontablet. Daarna de aangebraden stukken riblap (die heb ik eerst gemarineerd in een mengsel van olie, paprikapoeder, geelwortel, peper en een scheutje sojasaus - een beetje uit de losse pols, ik hoop dat het wel lekker wordt!). En plakken gekarameliseerde ui + paprika's in alle kleuren bovenop.
 
Over een uurtje of drie hebben we een pan botermals vlees in een heerlijke saus....althans dat is de bedoeling! Af en toe stiekem even onder de deksel gluren en aan het maaksel snuffelen. Echt weekend!

Foo Fighters Back and Forth

Vanavond een prachtige documentaire gezien over mijn oude liefdes, the Foo Fighters. Ik ben helemaal hyper!

Ik heb ze verwaarloosd, de laatste jaren, met allemaal nieuwe bandjes die mijn aandacht vroegen...maar wat zijn ze goed! Vanavond voelde ik me weer die 17-jarige die in Paradiso rondsprong in de pit en volkomen ondersteboven was van Dave Grohl en zijn band. Mijn tweede concert óóit was het.

Nu wil ik alle CD's! Ik wil ze weer zien optreden!