Eline

Het is zondag, een beetje grijs. Vanmorgen hebben we allebei gesport. Mr A. studeert nu, via Skype met zijn studiegroepje. Ik bedacht vanmorgen dat ik weer eens iets moet doen aan mijn oude liefde, schrijven. De illusie dat ik er ooit professioneel iets mee kan is er niet meer -ik ben niet gedisciplineerd, niet gestructureerd, traag en na een paar pagina's ben ik het zat. Laat staan dat ik het maanden of jaren met een verhaal vol zou kunnen houden. Maar als ik niets doe, komt er sowieso niets. Dus dacht ik: ik ga naar een museum, inspiratie opdoen. Misschien dat Kidman de geest krijg voor een kort verhaal. Want als het me lukt om iets te schrijven, word ik altijd wel heel blij.

Op de site van het Letterkundig Museum zag ik ineens iets staan over een app voor literaire wandelingen! Ik besloot de Louis Couperus-wandeling te gaan lopen. De app wijst je de weg, en op belangrijke punten kun je een filmpje bekijken of een audiofragment beluisteren. Ter voorbereiding luisterde ik een paar hoofdstukken van Eline Vere, van Couperus. https://librivox.org/eline-vere-een-haagsche-roman/ Wat leuk, ik ben vroeger nooit door dat boek heen gekomen, maar als luisterboek is het heel behapbaar! Wat een fijne, ouderwetse sfeer! Nu moet ik mezelf weer van de bank af pellen om toch die wandeling te gaan doen......... (Het boek blijven luisteren bij de verwarming is ook wel heel aanlokkelijk!)

Plekje

Dit is mijn plekje op zolder: ik vond op marktplaats dit bureau voor €25! Het is nu wel allemaal heel wit & modern & glimmend, maar ik ga er leuke kleine witte vaasjes met bloemen op zetten.

En mijn kleine laptopje en dagboeken leg ik er op. En ook mijn gekleurde viltstiften en pennen! 

Vorig jaar rond deze tijd begon ik aan NaNoWriMo, de national novel writing month. Maar een bepaald aantal woorden per dag schrijven is niets voor mij - ik was destijds ook nog zwanger en misselijk.... 

Ik heb besloten het dit jaar op mijn eigen manier te doen. Ik ga proberen elke dag een uur lang gewoon IETS te schrijven, hoe veel of weinig ook; dat werkt beter voor mij. (Een goed boek waar ik dit idee op baseer is The Artist's Way van Julia Cameron) 

Ik verheug me erop! 

Denkruimte

NaNoWriMo dag 2

De tweede dag van NaNoWriMo is bijna achter de rug en ik heb 3525 woorden geschreven. Ik moet mezelf er steeds aan helpen herinneren dat het gaat om ongeremd schrijven, en jezelf niet (teveel) censureren. Het hoeft niet perfect te worden, als ik aan het eind van de maand maar iets heb waar ik eventueel mee verder kan. Of niet eens: aan mezelf bewijzen dat ik het een maand lang elke dag volhoud is ook al mooi. De creatieve leidingen een beetje ontstoppen, als het ware.

Ik ben dus dapper begonnen aan een historische detective. Ik maak het mezelf niet makkelijk, want a) ik schrijf zonder planning van hoe het verder moet gaan, ik doe maar wat. En b) ik heb wel wat onderzoek gedaan maar dan nóg is het moeilijk om het allemaal een beetje waarheidsgetrouw neer te zetten.

Maar nee hoor, ik laat me niet uit het veld slaan, en niet gehinderd door al te veel kennis van zaken fantaseer ik door..... :)   

DWZI - deze week zag ik...

Nattigheid, nattigheid, nattigheid en nattigheid. Maar ja, da's best wel saai. Ik zag ook een stapel boeken over de klassieke oudheid. Ik ben van plan om me in november te wagen aan NaNoWriMo (hebben jullie daar al ervaring mee?)  Historische thrillers vind ik leuk om te lezen, dus vast ook om te schrijven. Het is nog geen november (laat je niet in verwarring brengen door het weer), maar ik vind het leuk om alvast wat voorpret te hebben.  Oh nee: research te doen. Dat klinkt stoerder. ;)

'Deze week zag ik' is iedere vrijdag een blik op de afgelopen week. Hoe? Dat mag je natuurlijk helemaal zelf weten. Teken, knip en plak, fotografeer of schrijf wat jij de afgelopen week hebt gezien. 'Deze week zag ik' is geïnspireerd door Jill's today i saw
Te vinden bij Merula.

dankbaarheid

Ik heb mijn hele leven al dagboeken bijgehouden. Ik hou van schrijven en ik weet al heel lang dat het leven zo snel gaat dat je nooit alles kunt onthouden: documenteren en teruglezen is voor mij essentieel! En ook deprimerend hoor; ooit heb ik dagboeken opgezocht van mijn brugklastijd en was ik dagen van slag: wat een treurnis! Wat een onzekerheid en onhandigheid! Ik moest echt even bijkomen en me heel goed in mijn oren knopen dat het nu allemaal anders was. 

En juist dát maakt dagboeken zo fantastisch, het vastleggen van je eigen groei. Want je construeert een beeld van jezelf-in-het-verleden, ik wist heus wel dat ik verlegen was. Maar als je je 13-jarige zelf hoort vertellen over stoere meisjes in de klas waar ze geen woord mee durfde te wisselen (laat staan met Jongens, vooral Rik!!). En dat Rik toen in haar groepje zat voor biologie-project en hoe leuk en ENG dat was.... Dan snap je het weer, en kun je je huidige zelf beter vergelijken met dat meisje van toen. Dat ene stoere meisje kwam ik toevallig pas tegen, en ze was hartstikke aardig. En Rik vind ik nu een vieze glibber. 

    

Van dagboeken in briefvorm aan ene Mischa rond mijn tiende (waarschijnlijk geïnspireerd door Anne Franks Kitty, en een grappige vooruitblik omdat ik 19 jaar later Mr A. zou ontmoeten, die Mischa heet! Al was mijn dagboek-Mischa geloof ik een meisje destijds), tot reisdagboeken. En van uitgebreide dagelijkse bespiegelingen in een multomap tot Livejournal. Livejournal was gedurende mijn hele studententijd bij me, ik voelde me er helemaal thuis en heb er een paar heel lieve mensen door ontmoet (na jaren op elkaars dagboek reageren, uiteindelijk chatten en toen ontmoeten: wat was dat éng, ik ben daar eigenlijk helemaal niet van, maar het pakte goed uit).  

Dan nu sinds vorig jaar dit blog. Ergens las ik dat het bloggen in Nederland dood is, behalve op de Mama-blogs. Mijn blog voelt nog niet echt als een handschoen die me past, ik ben nog steeds bezig met bedenken waar het nou eigenlijk over moet gáán. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het heel leuk! En ik vind het ook bijzonder fantastisch om mijn rondje te maken langs bevriende blog-dames. Maar ik heb nog geen kinderen, ik ben niet handig met naald en draad, of met wol, of welk ander materiaal dan ook. Ik kan niet eens een knoop aan een overhemd naaien (Mr A.: "Het zou toch wel goed zijn als één van ons dat eens zou leren..."). Ik wil niet alleen maar de hele tijd over eten en koken schrijven (wel twee grote liefdes van me), ons huis is  gezellig, maar wel een beetje een berg ouwe troep, tot we verhuizen wil ik zo min mogelijk nieuwe spullen erbij, en ik wil ook niet te persoonlijk worden. Ik ben nog een beetje zoekende! 

Goed, dat gezegd hebbende, dan nu iets over een andere traditie van mij, die ik een aantal jaar geleden heb opgepikt: het witboek. Een witboek is een dagboek waarin je positieve dingen beschrijft, dingen waar je dankbaar voor bent, of waar je trots op bent. Natuurlijk lees je al jaren in allerlei tijdschriften dat dat een goed effect heeft. Ik nam dat altijd maar voor waarheid aan, tot ik in 2007 een keer een lijst met wel 30 of 40 dingen maakte die leuk waren of waar ik blij van werd. Van de serie House en bonbonbloc tot lieve smsjes van vrienden of leuke vakantieplannen. Ik was in een beetje een pieperige stemming toen ik eraan begon, en wat schetste mijn verbazing: na het maken van die lijst voelde ik me veel, véél beter. Dat komt doordat je jezelf in die sippe stemming tóch wijst op prettige dingen die je anders voor lief neemt of over het hoofd ziet. Zodra ik dat zelf door had, begon ik deze methode ook meer in mijn werk toe te passen. Niet altijd met even goed resultaat (sommige mensen hebben niets met schrijven of zien al het goede in hun leven als vanzelfsprekend en zijn daar niet vanaf te brengen), maar ik ben er fan van! 

Sinds een paar jaar schrijf ik mijn witboek in dummy's, van die boeken met harde kaft maar dan zonder letters erin. Sowieso geweldige uitvindingen. Je kunt ze kopen bij schreeuwerige boekendiscounters. Ik heb het wel eens geprobeerd in een ordentelijk schrijft met lijntjes en een decoratieve kaft, maar dat werkt voor mij niet. Laat mij lekker kladderen in zo'n dummy, het liefst met viltstift, en dan hou ik het vol. Ik moet minimaal vijf goede dingen per dag opschrijven. Op sommige dagen staat daar dan "de vaatwasser uitgeruimd" tussen, als prestatie van de formaat. Maar veel vaker gaat het om leuke gesprekken, dingen die ik bereikt heb, goede inzichten, de geur van lente/zomer/herfst/winter, geweldige recepten, boeken, films en lieve dingen die Mr. A. doet.  

     

Vandaag begon ik plechtig in een nieuwe dummy. Waarvan akte.

DWZI - deze week zag ik.....mijn creativiteit niet. Iemand hem gevonden?

Ik ben dol op schrijven, maar het is altijd zo verrekte moeilijk om ermee te beginnen! Toen ik klein was schreef ik vol zelfvertrouwen, en maakte ik bijna dagelijks "boekjes", waarin ik tekende en schreef. Ik had ook een oude typmachine, en daarop ramde ik (letterlijk) het ene na het andere verhaal en gedicht de wereld in.

Ik weet nog dat ik op de middelbare school iets creatiefs moest doen met het thema Het Klassieke Griekenland. Ik was door het dolle heen, want ik had meteen een fantastisch idee en kon niet wachten tot ik thuis aan het schrijven kon slaan. Thuis ging ik zitten en schreef ik in één adem een zelfbedachte Griekse sage, compleet met watergodinnen die liederen zongen, waarvan ik de tekst  op rijm schreef. De heftigste ervaring met flow die ik ooit heb gehad.

Met de jaren werd ik rationeler, cynischer zelfs over mijn eigen schrijfpogingen. "Ik ben niet bere-slecht, maar zoals ik zijn er nog miljoenen." HALLO FAALANGST, en ik had steeds minder de rust om te schrijven. Gelukkig vond ik een goede schrijfcoach, die "plezier in het schrijven" hoog in het vaandel heeft.

Nu ontdekte ik een hele coole dame, Julia Cameron, die jaren terug een belangrijk boek heeft geschreven: The Artist's Way. Ik heb het nog niet gelezen, maar wat ik op haar site zie, klinkt aanlokkelijk. De creativiteit weer op gang brengen, door opdrachten als The Morning Pages; 's morgens 3 vellen vol pennen met wat er ook maar in je opkomt. Ik ben erg voor stream of consciousness writing als warming up, en dagboeken schrijven is een goede gewoonte van mij, dus ik ben helemaal vóór! Ik ga zo maar meteen aan de slag.

Goed weekend allemaal!
------------------------------------------------------------------------------------------------------

As a child I used to write care free, and full of confidence. But as I grew up, I realized that I wasn't a bad writer, but that there were millions like me. That wasn't a very stimulating thought, and the writing became less and less. Although it was still an important hobby of mine. Luckily I found a good writing coach, who is all for "bringing back the fun in writing", and not so much what you achieve. 

Now I've found a very interesting website by a lady named Julia Cameron. She teaches people how to get the creative juices flowing again, for example in the form of the Morning Pages. A very good habit, I think. I'm starting right now!

Have a good weekend!

'Deze week zag ik' is iedere vrijdag een blik op de afgelopen week. Hoe? Dat mag je natuurlijk helemaal zelf weten. Teken, knip en plak, fotografeer of schrijf wat jij de afgelopen week hebt gezien. 'Deze week zag ik' is geïnspireerd door Jill's today i saw
Te vinden bij Merula.

in de pen

Oei, feedback per mail van mijn schrijfdocente over mijn laatste pennenvrucht. Er moet nog flink aan geschaafd worden, wordt me duidelijk. Dubbel: aan de ene kant is het voor mij -die immers altijd alles in één keer perfect wil doen- een klein lesje in incasseren. Aan de andere kant is het erg goed dat ze kritisch is; uiteindelijk schiet ik daar het meeste mee op.

Ik heb mezelf een boek cadeau gedaan. Ik had het al eerder in mijn handen gehad bij de boekhandel, maar door dit stukje van Fienke besloot ik spontaan het voor mezelf te bestellen.

Ik vind het leuk, met veel humor geschreven. En het gaat over lekker van alles neerkladderen zonder je te bekommeren over wat mensen ervan zullen vinden, of het überhaupt begrijpelijk is of ergens op slaat. Als ik dáár nu eens mee begin, dan komen de herziene versies misschien daarna wel - of niet.

lager wal

[Hier een stukje mét een kop maar zonder staart dat ik in opdracht van mijn schrijfjuf schreef - met een aantal eerder bedachte personages erin, namelijk een vrouw met tè veel parfum op, een man met een leerfetisj en een aspirant Sumo worstelaar die maar niet aankomt]

Lager wal

Iedereen ziet er bleek uit in dit licht. Mensen kijken langs elkaar heen of naar de telefoon of krant die ze vasthouden. Het is kwart over vijf en druk. Een man met grote zweetplekken onder zijn oksels klemt zich met opengesperde ogen vast aan één van de lussen aan het plafond. Alsof onder hem een afgrond of een kolkende zee is, in plaats van de smoezelige vloer van de tram. Een groep pubermeisjes met grote bontkragen aan hun capuchon bewondert geïnteresseerd elkaars identieke ronde oorbellen terwijl ze zich luid giechelend staande proberen te houden bij elke stop.

Angelique zit alleen, haar handen gevouwen in haar schoot en opvallend rechtop. In haar rode geruite poncho en met haar bijpassende rode lippenstift steek ze fel af tegen de rest. “De rest” staat een meter of twee bij haar vandaan, ze dringen om zo ver mogelijk bij haar vandaan te staan. Op de stoelen naast haar zit ook niemand. Het ziet eruit alsof er een onzichtbare glazen stolp over haar heen staat, waarin niemand kan doordringen. Ze weet niet waarom dat zo is, maar ze heeft die walgelijke stinkende paupers liever ook niet in haar buurt, dus denkt ze er maar niet teveel over na. Er zit kauwgom op de stoel tegenover haar. Als er maar niet ook zo’n plakding op de zitting onder haar billen zit… Ze heeft er niet op gelet toen ze ging zitten, omdat ze nog helemaal van slag was van dat OV-chip-geval. Wat is dit vreselijk. En toch zal ze dit voortaan vaker moeten doorstaan, de Bentley is al lang verkocht en zelfs de kleine Honda is gisteren van eigenaar gewisseld. Ze zal toch naar de stad moeten, want niemand mag iets merken. Vandaag heeft ze afgesproken met Victoria. Ze heeft het voorstel om uit eten te gaan handig omzeild en aangedrongen op een kop thee in de stad. Ze zal langzaam drinken en het volgende kopje afslaan met een smoes over opkomende migraine – er zit precies 3 euro in haar portemonnee.

De volgende halte is het centrum, roept een stem om. Ze staat alvast op, uit angst te laat bij de deuren te zijn. Haar chipkaart zit in de handtas die over haar schouder bungelt, bedenkt ze net op tijd. Met één hand houdt ze zich krampachtig aan een stang vast – hij voelt vettig aan, zeker van al die andere handen, smerige handen met bacteriën – en probeert met de andere hand de Ov-chipkaart uit haar Gucci te pulken. De tram remt abrupt en zij zwaait naar voren. Blind grijpt ze om zich heen. Ze voelt leer. Het is een mannenhand gehuld in een zwarte leren handschoen. De kalende man die erbij hoort glimlacht. Hij is gehuld in een leren legging en een mouwloos hemd van hetzelfde materiaal. Zijn worstarmen zijn in tegenstelling tot zijn hoofd rijkelijk voorzien van haar. En dan van die malle handschoenen als kers op de taart! Angelique wendt zich snakkend naar adem af.

Eenmaal uit de tram gestapt, blijft ze nog even bij de halte staan om bij te komen. Links van haar ziet ze plotseling het koperrode getoupeerde haar van Victoria boven het winkelend publiek uit rijzen. Instinctief wil ze wegduiken. Naast haar ziet ze een Japanse toerist met een grote, uitgevouwen plattegrond van de stad, waar hij peinzend op kijkt. Ze schuift quasi behulpzaam naast de jongen, terwijl ze haar arm om zijn frêle schouders slaat. “Tell me,” sist ze, terwijl ze de kaart uit zijn handen rukt en voor haar gezicht houdt, “where do you need to go?” “McDonalds,” zegt hij zacht. 

mijn zaterdag

Een monumentaal pand in een leuke Haagse buurt. Een grote, vierkante tafel, een plafond met ornamenten, zacht licht en een groep vrouwen die zwoegt boven schriftjes, kladblokken en dummy's, onder leiding van Gemma. Gemma is onze docente, onze schrijfcoach. Haar doel is om onze creativiteit te prikkelen, en dat doet ze door ons steeds nieuwe opdrachten voor te leggen. Vertel over hetzelfde voorval aan je partner, je baas, je vriendin, de politie en je collega's. Maak een verhaal waarin de woorden citruspers, gescheiden en watje voorkomen. Keer je tas om op tafel en schrijf een stukje over de  dingen die je bij je hebt.
Spelenderwijs leren we van alles over perspectief, verhaallijn, personage, en wat werkt en wat niet. De opdrachten zijn kort, soms maar vijf minuten, en na afloop lezen we aan elkaar voor wat we hebben neergepend. Dat is eng, in het begin. Maar ook heel leuk, want de groep bestaat uit grappige, slimme vrouwen, die met de meest krankzinnige ideeën op de proppen komen. Na elke bijdrage klinkt er gelach, van herkenning vaak. En Gemma geeft feedback, goede feedback: eerlijk, maar nooit naar. Soms geeft ze iemand de opdracht op thuis met iets verder te gaan, het verder uit te diepen. De sfeer is altijd veilig, al slaat iemand net even de plank mis, dan nog kan diegene rekenen op glimlachend begrip uit de groep.
Zo'n zondagochtend voelt voor mij altijd speciaal. Bezig zijn met wat ik leuk vind, en wat ik eigenlijk altijd heel graag wil, maar niet zo goed durf in mijn eentje.

Vandaag werd er verteld over een schrijfdocent die beweerde dat je van tevoren alle details van je verhaal moest hebben uitgedacht, voor je ook maar een letter op papier kon zetten. Deed je dat niet, dan was je geen échte schrijver en in elk geval geen goéde. Wat een onzin! Ik heb in de afgelopen cursussen juist geleerd dat er zulke verrassende dingen gebeuren als je gewoon maar begint. En dat is zó leuk: dat pakt zo'n docent zijn leerlingen zomaar af! Ik stel me zo voor dat zij bedremmeld afdruipen, en nooit meer een letter op papier zetten.

De rest van mijn dag.... Onderweg naar huis haalde ik een grote tas boodschappen. Veel zware dingen, zoals flessen en blikken. Toen ik bij de supermarkt wegfietste, kraakte de plastic boodschappentas al van ellende. Een paar honderd meter verderop boorde een blik tomatenblokjes zich door het plastic. Ik kon nog net de tas grijpen en op mijn bagagedrager leggen, anders was hij gebarsten en had ik blikjes tomatenpuree en extra gevulde kippensoep achterna moeten hollen, die langs aanstormende auto's richting sloot rolden.... Dus maar behoedzaam met één tas aan het stuur en één tas op mijn bagagedrager de lange weg naar huis gaan lopen. Vloekend vervolgde ik mijn weg naar huis, het gat in de tas leek steeds weer nieuwe etenswaren uit te willen spuwen, die ik dan terug moest duwen. Ik had het er bloedheet van, ik zweette peentjes, en mijn armen deden zeer door de onnatuurlijke houding die ik aan moest nemen. Mr A bellen om me met de auto te hulp te schieten, was geen optie, want mijn telefoon was leeg.

Toen ik eindelijk thuiskwam was ik nog steeds zó vervuld van ergernis en adrenaline.... Ik stuurde Mr A. maar preventief naar de woonkamer om Gears of War te spelen op zijn Xbox - ik was gewoon bang om hem per ongeluk af te snauwen, en ik moést echt even alleen zijn. (Niet dat hij het erg vond om lekker te gaan gamen, overigens!)  

In de stille, koele keuken, begon ik -met een lekker glaasje wijn op het aanrecht- te kokkerellen, comfort food was nu echt op zijn plaats.

Noun

1.

comfort food - food that is simply prepared and gives a sense of wellbeing; typically food with a high sugar or carbohydrate content that is associated with childhood or with home cooking

Ik maakte de chili van Nigella Lawson - zij maakt er een cornbread crust over, ik vind dat te veel werk. Ik eet 'm met rijst. De chili is al zo fantastisch, dat het hele cornbreadverhaal wat mij betreft prima achterwege kan blijven. Dit is mijn crowdpleaser, misschien wel mijn favoriete recept om zelf te maken. Het is kinderlijk gemakkelijk, supergoedkoop, het geeft je een warm gevoel van binnen, en je maakt zo snel een grote pan vol, dat je er dagenlang van kunt smullen!