Kooplust

Mijn moeder zei vroeger altijd met een arrogant opgetrokken neus dat "winkelen" als tijdsbesteding echt iets was voor mensen met te veel tijd en geld. Ik denk dat het ermee te maken had dat zij zelf niet zo goed in de tijd en het geld zat in die tijd. Puh, een beetje dom kleren kopen en met geld smijten. Dat was meer wat voor m'n tante, die nooit hoefde te werken en lekker hele middagen kon gaan pierewaaien in de stad met het geld van mijn oom. Wij kochten verstandig: in de uitverkoop, en alleen wat we nodig hadden. 

Ik ben dus niet echt winkelminded opgevoed, dat is wel duidelijk. Ook toen ik kleedgeld kreeg, vond ik het moeilijk om dat uit te geven, en nu ik zelf degene ben die het budget bepaalt nog steeds wel een beetje. 

Vandaag fietste ik naar de stad. Dat kan nu, want we wonen vlakbij de stad, hoera. Ik zou naar de film gaan, Great Expectations, van Charles Dickens. Toen ik bij de bioscoop aankwam, zag ik hele hordes dames van middelbare leeftijd. Verdacht veel waren het er. Lekker praktische auberginerode kapsels en windjacks overal. "50+ matinee", zag ik ineens ergens staan. 

Ik maakte meteen dat ik weg kwam. Niets ten nadele van de postmenopausale vrouw, maar ik met mijn 33 jaar voelde me iets te jong om erbij te gaan zitten.

De stad in dus maar. De verhuizing heeft iets bij me losgemaakt. Ben ik altijd een beetje een slons geweest, nu heb ik de instelling:  "Ik woon in een mooi huis, in een nette buurt. Ik ben een Groot Mensch." Dat betekent dat ik mijn benen vaker scheer, minder vaak de hele dag in bed showbizz sites lees, wekelijks de vloer dweil én dat ik behoefte heb aan wat mooiere kleren. (Het was erg, het was echt best erg...)

Ik heb vorige week deze jas besteld bij Dorothy Perkins. (Waar blijft ie?)

En vandaag liep ik dus in de stad. Met tijd. En met €20, want dat was wat er nog op mijn rekening stond na allerlei kosten rond de verhuizing. Daar moest ik het dus mee doen, mijn garderobe opleuken, met een paar opvallende spullen.

Het werden 3 onderbroeken van Pieces, met stippen. Erg leuk en comfortabel. Soms heb je die gewoon nodig.

Twee felgekleurde panty's (70 denier) van C&A, in donkerpaars en donkerrood

En dan dit:

Hertjesoorbellen van Six (bij V&D)

En:

Een sjaal van C&A (25% korting op alles! En op sommige dingen 40%, zoals op deze zwart-wit-fluorgroene sjaal)

Het totaal: €18 nogwat. 

Als ik was gaan lunchen was ik waarschijnlijk net zoveel kwijt geweest! 

DWZI/deze week zag ik...

Self-love...het klinkt best wel sexy, maar eigenlijk is het gewoon dit:

"Self-love is the love of oneself.
In 1956 psychologist and social philosopher Erich Fromm proposed that loving oneself is different from being arrogant, conceited or egocentric. He proposed that loving oneself means caring about oneself, taking responsibility for oneself, respecting oneself, and knowing oneself (e.g. being realistic and honest about one's strengths and weaknesses)." (Bron: Wikipedia)

Blogs die ik er de laatste tijd graag over lees zijn bijvoorbeeld http://tamarisksd.com/ en http://www.maraglatzel.com/. Voor mezelf, maar ook voor in mijn werk, waar het ook vaak gaat over vrouw-zijn, lichaamsbeeld, identiteit en op allerlei manieren zorg dragen voor jezelf. Het spreekt me aan, en ik vind het een mooie invalshoek om mijn andere (toch een beetje saaie, evidence based) technieken mee in te pakken.

Vandaag is een goed voorbeeld vanuit mijn eigen leven van hoe 't kan werken. Er stond al maanden een bijeenkomst voor mijn werk op het programma, een eind weg bij onze Zuiderburen. Best belangrijk om te netwerken, heel nuttig en interessant. Ik zou met mijn collega de 3 uur durende treinreis maken, de hele dag praten over het vak, en daarna met mijn Belgische nichtje eten. Vanmorgen werd ik ziekig wakker, en ook wel een beetje zielig. Ik weet wel waarom hoor (door mr A. aangestoken met een keel-/hoofdpijn-virus, spanning rond baby's krijgen na wat er in december is gebeurd, werkdruk...)

Meteen begon het malen: zal ik vandaag wel gaan? Op mijn linkerschouder zat een poppetje, dat zei zacht: "Nee joh, blijf hier, kom een beetje bij. Wat is nou één congres op een mensenleven? Je collega kan je volgende week bijpraten, en het is vandaag je vrije dag, dus je bent eigenlijk tot niets verplicht. Wat jij moet doen, is even pas op de plaats maken. Doen wat goed voelt. Het is ook allemaal niet niks." Op mijn rechterschouder zat een ander poppetje. Dat zei eerst een tijdje misprijzend niets, maar ik voelde zijn blik. En toen met barse stem: "WAT ZWAK! WAT IS DIT NU WEER VOOR ONZIN, STEL JE NIET ZO AAN. DIT STAAT AL ZO LANG GEPLAND, EN NU WIL JE NIET GAAN OMDAT JE GEEN ZIN HEBT. WANT DAT IS HET: LUIHEID. EN LAFHEID. WANT IK WEET BEST DAT JE HET GEWOON ENG VINDT OM MET ALLEMAAL VREEMDE VAKGENOTEN TE PRATEN. NOU, WELKOM IN HET VOLWASSEN LEVEN! ALS JIJ JE ANGSTEN NIET AANGAAT, BEREIK JE NOOIT IETS, WANT JIJ BENT ALTIJD BANG, ALTIJD. AL-TIJD! ZWAKKELING, ZWAKKELING. ZWAK. ZWAK. ZWAK VAN JE."

Wie had er nu gelijk? Het empathische poppetje, of het strenge? Ik wist het écht niet. Het empathische poppetje klonk prettiger, maar ik heb in mijn leven ook wel veel aan het strenge poppetje gehad als het gaat om mezelf over de streep trekken. Vaak viel het dan toch mee.

De poppetjes praatten door elkaar en ik wist het niet meer. De klok kroop akelig snel richting het tijdstip dat ik de trein moest hebben.

Ik deed een mindfulness-oefening. Een kwartier lang gooide ik al het moeten overboord en wás ik alleen. En dat hielp, de weegschaal met voors en tegens kwam in beweging. Daarna smste ik mijn collega, of ze me wilde excuseren bij de organisatie. En mijn nichtje, of we een andere keer konden gaan eten. Ze reageerden beiden met "Tuurlijk!" En mijn collega voegde nog toe: "Zorg voor jezelf, ik begrijp het".

Dus nu ben ik vrijgepland. Deze dag is helemaal van mij. Ik kan de dingen doen waarvan ik weet dat ze goed voor me zijn. Nee, niet true crime programma's kijken en met twee handen tegelijk chips in mijn mond duwen. Dat lijkt soms "verwennerij" maar uiteindelijk is het dat helemaal niet.

Verwennerij is namelijk ook 'je best doen voor jezelf', jezelf behandelen als een goede vriendin. Mijn goede vriendin zou ik mee naar buiten nemen als ze zich zo voelde. En kaarsjes aansteken, een pot thee zetten. Praten, rustig horen wat er speelt.

Dus jongens, tabé voor vandaag!

Meer DWZI vind je bij Merula(la)

Goede voornemens I - Bon soir

Eén van mijn goede voornemens (waar ik meteen maar mee begin) is een Avondritueel. Heel fijn om te hebben, voor wie rustig in slaap wil vallen. Het laat je hoofd en je lichaam weten dat het bedtijd is. Oefening baart kunst, bekend = bemind, rust/reinheid/regelmaat.

Mijn avondritueel:
1) Kopje Droommix thee drinken van De Tuinen. Vol kruiden die je rustig maken en nog veel meer goeds voor je doen (goed voor de spijsvertering, slijmoplossend en tegen menstruatiepijn bijvoorbeeld)
2) Gezicht wassen met Dermalogica facewash. Na het afdrogen een paar pompjes hydraterende spray. Crème smeren.
3) Tanden poetsen
4) In bed minstens 10 minuten lezen (kom ik meteen aan mijn goede voornemen 'meer lezen'). En dan niet de krant, of nutteloos op internet rondstruinen, maar een BOEK.

Dit idee voor een theekistje heb ik gepikt van Lof der Zoetheid in Rotterdam (http://www.lofderzoetheid.com). Sowieso is dit restaurantje een GROTE aanrader! Zij hadden dit soort kleine weckpotjes losse thee op tafel staan, waar je zelf een zakje mee kon vullen. Heel feestelijk!

Thee: De Tuinen
Potjes en mandje: Xenos
Papieren theezakjes: Simon Lévelt

Truste!

DWZI - deze week zag ik...

Een afsluiting en een nieuw begin. Zo voelt het écht.

Ik zag deze week eerst nog mijn laatste werkgroep van dit jaar voorbij komen (ging wel een beetje op z'n Jan-boeren-fluitjes ten gevolge van mijn eigen toestand, maar ik heb 't volbracht!) en ik zag mijn vriendin T. voorlopig voor het laatst 'live'. Hopelijk kunnen we haar over een tijdje met z'n allen gaan opzoeken op haar Caribische eiland.

Gisteren zag ik dat het ontzettend helpt als medisch personeel lief voor je is (en dát waren ze). Ik lag rillend op de operatietafel. "Ga maar lekker slapen, we zullen goed voor je zorgen", zei de anesthesiste terwijl ze over mijn hoofd aaide. Ik dacht nog: "Zul je net zien dat die narcose bij mij niet werkt, ik merk nog niks..." En toen ik met mijn ogen knipperde lag ik ineens al in de uitslaapkamer.

Ik voel me lichamelijk alweer best goed, al moet ik de komende dagen nog een beetje rustig aan doen (maar niet zó rustig aan dat ik onder het doen & opvouwen van de was uit kom, ben ik bang). Ik ga vanuit mijn nestje op de bank maar eens plannen maken voor gezonder eten (in de afgelopen periode werd daar hier thuis nogal met de pet naar gegooid), in mijn dagboek kladderen en TED talks bekijken bij kaarslicht.

stapjes

Het ging ineens hard. Vrijdag had ik al een gesprek in het ziekenhuis, met een aardige arts die me meer kon vertellen over de "ingreep" die ik zal ondergaan. Tot nu toe heb ik namelijk gewacht of er uit zichzelf iets zou gebeuren ("Kom op Lichaam, je hebt A gezegd, nu moet je ook B zeggen!"), maar niks hoor... Dus moet de natuur een handje geholpen worden, en dat gaat donderdag gebeuren.

Ik vind het best spannend, maar ook fijn dat het na donderdag in elk geval lichamelijk klaar is. Dat is beter dan deze onzekerheid. Ik heb op mijn werk nu kunnen regelen dat mijn afspraken voor die dag bijtijds afgezegd werden. Dat dat nu netjes gedaan is, geeft me ook wat rust.

Er gebeurt best een hoop nu, sommige dingen zijn niet leuk, andere dingen juist weer wél. Mijn eigen zwangerschap die spaak loopt, afscheid nemen van een vriendin die emigreert, een andere vriendin die na een boel ellende gelukkig toch zwanger is, hele goede vrienden die waarschijnlijk as we speak hun tweede kindje aan het krijgen zijn, drukte op werkgebied, en nog even dat lesgeven er tussendoor...

Maar eigenlijk gaat het best ok met mij. Stapje voor stapje.