The Happiness Project

The Happiness Project van Gretchen Rubin - ik was het al een paar keer tegengekomen op blogs en in tijdschriften, en was nieuwsgierig. Vandaar dat ik mijn voor Kerst gekregen bol.com cadeaukaart er met graagte op stuk sloeg.
Het gaat over de persoonlijke zoektocht van Gretchen (een well to do Amerikaanse). Zij realiseert zich op een dag dat ze eigenlijk alles heeft, maar er niet genoeg bij stil staat. Echt "gelukkig zijn", dat wil ze, en ze geeft zichzelf een jaar om haar leven aan te pakken. Ze gaat systematisch te werk, slaat de wetenschappelijke literatuur er op na en maakt een lijst met 12 facetten van het leven waar nog wel wat aan verbeterd kan worden.  

Op internet las ik even wat recensies, en wat me duidelijk werd was dat mensen het óf afschuwelijk vinden, óf erover jubelen. De Zeurpieten zeggen dingen als: "Wat een egocentrische, dwangmatige doos!" En: "Je hebt makkelijk praten, als je zwemt in het geld!" De Enthousiastelingen pikken de leuke, handige tips mee uit het boek en tillen er verder niet zo zwaar aan. De auteur geeft zelf aan: "Dit is mijn verhaal, niet een recept dat iedereen precies zo kan of moet volgen. Ik wéét dat ik een rijke, witte, hoogopgeleide, bevoorrechte, stadse dame ben en dat het leven van anderen, én hun beeld van wat geluk is er misschien heel anders uitziet."
Ik ben het boek nu aan het lezen, dus ik kan eigenlijk nog geen echte conclusie vellen. Wel valt me op dat Gretchen een echte streber is en dat zij en haar man weinig écht met elkaar lijken te praten (zij snauwt en hij is vooral tall dark and handsome). In het hoofdstuk "Relatie" probeert ze wel minder te blaffen en reageert hij -de arme drommel- blij verrast als zij niet uit haar dak gaat om iets kleins. Goed, ze komt over als een draak. Maar ze maakt 't dus in ieder geval niet mooier dan het is... Ok, we gaan het volgende doen: ik ga door met lezen en probeer me niet af te laten schrikken door de onhebbelijkheden van deze mevrouw. Want we hebben allemaal wel trekjes die minder fraai zijn. Als ik het uit heb ga ik jullie vertellen wat ik er van vond, ok?

Adieu! Wordt vervolgd.....
(Heeft iemand hier het eigenlijk al gelezen?)

http://www.happiness-project.com/

dankbaarheid

Ik heb mijn hele leven al dagboeken bijgehouden. Ik hou van schrijven en ik weet al heel lang dat het leven zo snel gaat dat je nooit alles kunt onthouden: documenteren en teruglezen is voor mij essentieel! En ook deprimerend hoor; ooit heb ik dagboeken opgezocht van mijn brugklastijd en was ik dagen van slag: wat een treurnis! Wat een onzekerheid en onhandigheid! Ik moest echt even bijkomen en me heel goed in mijn oren knopen dat het nu allemaal anders was. 

En juist dát maakt dagboeken zo fantastisch, het vastleggen van je eigen groei. Want je construeert een beeld van jezelf-in-het-verleden, ik wist heus wel dat ik verlegen was. Maar als je je 13-jarige zelf hoort vertellen over stoere meisjes in de klas waar ze geen woord mee durfde te wisselen (laat staan met Jongens, vooral Rik!!). En dat Rik toen in haar groepje zat voor biologie-project en hoe leuk en ENG dat was.... Dan snap je het weer, en kun je je huidige zelf beter vergelijken met dat meisje van toen. Dat ene stoere meisje kwam ik toevallig pas tegen, en ze was hartstikke aardig. En Rik vind ik nu een vieze glibber. 

    

Van dagboeken in briefvorm aan ene Mischa rond mijn tiende (waarschijnlijk geïnspireerd door Anne Franks Kitty, en een grappige vooruitblik omdat ik 19 jaar later Mr A. zou ontmoeten, die Mischa heet! Al was mijn dagboek-Mischa geloof ik een meisje destijds), tot reisdagboeken. En van uitgebreide dagelijkse bespiegelingen in een multomap tot Livejournal. Livejournal was gedurende mijn hele studententijd bij me, ik voelde me er helemaal thuis en heb er een paar heel lieve mensen door ontmoet (na jaren op elkaars dagboek reageren, uiteindelijk chatten en toen ontmoeten: wat was dat éng, ik ben daar eigenlijk helemaal niet van, maar het pakte goed uit).  

Dan nu sinds vorig jaar dit blog. Ergens las ik dat het bloggen in Nederland dood is, behalve op de Mama-blogs. Mijn blog voelt nog niet echt als een handschoen die me past, ik ben nog steeds bezig met bedenken waar het nou eigenlijk over moet gáán. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het heel leuk! En ik vind het ook bijzonder fantastisch om mijn rondje te maken langs bevriende blog-dames. Maar ik heb nog geen kinderen, ik ben niet handig met naald en draad, of met wol, of welk ander materiaal dan ook. Ik kan niet eens een knoop aan een overhemd naaien (Mr A.: "Het zou toch wel goed zijn als één van ons dat eens zou leren..."). Ik wil niet alleen maar de hele tijd over eten en koken schrijven (wel twee grote liefdes van me), ons huis is  gezellig, maar wel een beetje een berg ouwe troep, tot we verhuizen wil ik zo min mogelijk nieuwe spullen erbij, en ik wil ook niet te persoonlijk worden. Ik ben nog een beetje zoekende! 

Goed, dat gezegd hebbende, dan nu iets over een andere traditie van mij, die ik een aantal jaar geleden heb opgepikt: het witboek. Een witboek is een dagboek waarin je positieve dingen beschrijft, dingen waar je dankbaar voor bent, of waar je trots op bent. Natuurlijk lees je al jaren in allerlei tijdschriften dat dat een goed effect heeft. Ik nam dat altijd maar voor waarheid aan, tot ik in 2007 een keer een lijst met wel 30 of 40 dingen maakte die leuk waren of waar ik blij van werd. Van de serie House en bonbonbloc tot lieve smsjes van vrienden of leuke vakantieplannen. Ik was in een beetje een pieperige stemming toen ik eraan begon, en wat schetste mijn verbazing: na het maken van die lijst voelde ik me veel, véél beter. Dat komt doordat je jezelf in die sippe stemming tóch wijst op prettige dingen die je anders voor lief neemt of over het hoofd ziet. Zodra ik dat zelf door had, begon ik deze methode ook meer in mijn werk toe te passen. Niet altijd met even goed resultaat (sommige mensen hebben niets met schrijven of zien al het goede in hun leven als vanzelfsprekend en zijn daar niet vanaf te brengen), maar ik ben er fan van! 

Sinds een paar jaar schrijf ik mijn witboek in dummy's, van die boeken met harde kaft maar dan zonder letters erin. Sowieso geweldige uitvindingen. Je kunt ze kopen bij schreeuwerige boekendiscounters. Ik heb het wel eens geprobeerd in een ordentelijk schrijft met lijntjes en een decoratieve kaft, maar dat werkt voor mij niet. Laat mij lekker kladderen in zo'n dummy, het liefst met viltstift, en dan hou ik het vol. Ik moet minimaal vijf goede dingen per dag opschrijven. Op sommige dagen staat daar dan "de vaatwasser uitgeruimd" tussen, als prestatie van de formaat. Maar veel vaker gaat het om leuke gesprekken, dingen die ik bereikt heb, goede inzichten, de geur van lente/zomer/herfst/winter, geweldige recepten, boeken, films en lieve dingen die Mr. A. doet.  

     

Vandaag begon ik plechtig in een nieuwe dummy. Waarvan akte.

authentic happiness

In mijn vak worden bakken met aandacht en energie besteed aan diagnoses, problemen en disfunctioneel gedrag. Nu zit dat er ook wel een beetje in gestampt bij mij, door studies en werkgevers, maar ik raak eigenlijk veel meer geïnspireerd door te kijken naar wat er wél goed gaat. Als het kan probeer ik dat bij mensen te benadrukken, en te vergroten. Ik weet namelijk zelf wat voor boost dat kan geven.


Ik heb al best een aantal jaren protocollair gewerkt, en hoewel daar voordelen aan zaten, paste de behandeling vaak toch niet echt bij de persoon of het probleem (daar hebben we het weer, Het Problééhéém!). Ik ben het al gewend om de behandeling op maat te maken, kijkend naar wat voor mens er tegenover me zit en wat ik zie gebeuren.

Ik heb in deze baan meer vrijheid in mijn werk, men bemoeit zich weinig met hoe ik dingen aan wil pakken; dat opent deuren. En misschien hoort het ook wel een beetje bij de fase waar ik in zit: ik heb mezelf en mijn vak steeds beter leren kennen, nu kan ik op zoek naar mijn eigen stijl als therapeut, de manier die bij mij past.

Vandaag had ik even tijd en snuffelde ik op de site Authentic Happiness, de homepage van Martin Seligman - een psycholoog die aan het hoofd staat van het Positive Psychology Center. De site biedt de mogelijkheid om een uitgebreide survey in te vullen - en dat heb ik ook gedaan, want ik was benieuwd en ik vond het leuk om bij te dragen aan het onderzoek. Fijn bijkomend voordeel: door de (meerkeuze-) vragen ging ik nadenken over allerlei positieve gevoelens en onderwerpen, en dat had ook meteen invloed op mijn stemming. Er kwam van alles langs, zoals hoe trots je bent op wat je hebt bereikt (best trots, al zeg ik het zelf), of je bepaalde doelen hebt in je leven (ja), of je mensen om je heen hebt die je steunen (jazeker, en daar ben ik heel blij mee) en of je wel eens alles om je heen vergeet als je iets doet wat je echt heel leuk of interessant vindt (ja, ook - mijn gedachten gingen meteen naar mijn schrijfcursus, of naar sessies met cliënten waarin ik erg op dreef ben) .

zondagavondstress

Toen mijn vriendinnen zondagavond de deur uit gingen sloeg mijn zondagavondstress toe. Ik heb dat altijd, en volgens een opiniepeiling van Monsterboard 1 op de 3 Nederlanders met mij. Mr A. kan lullen als Brugman, en ik ben het op zich ook helemaal met hem eens dat het nergens voor nodig is.

Maar op de zondagavond denk ik al-tijd dat mijn agenda voor de volgende dag uitpuilt van de onmogelijke taken, dat het nooit gaat lukken, kortom: dat er rampen zullen gebeuren. Ik slaap matig en word heel vroeg wakker. Maar, heel gek: al zodra ik dan op de fiets richting werk zit, zie ik het allemaal al veel helderder! En tegen de tijd dat mijn eerste afspraak begint voel ik me helemaal het spreekwoordelijke mannetje. En het gaat altijd goed, niks geen rampen, en als er iets is, dan los ik dat gewoon weer op.

Nu is er aan zondagavond stress best iets te doen. 

• Op zondag iets leuks en afleidends plannen, en je bedenken dat dát het Echte Leven is, want werk is maar werk
•  Zorgen voor beweging op de zondagavond (en bij voorkeur ook op andere avonden natuurlijk!). Dat hoeft niet per se iets ingewikkelds te zijn: een stevige avondwandeling is ook prima. Zorg dat je een paar uur vóór bedtijd stopt met druk doen en rustig je nacht in gaat 
• Als je al een tijdje wakker ligt, is het verstandig om uit bed te gaan en in een andere kamer iets rustigs te gaan doen. Zodra je slaperig wordt, kun je er weer in gaan liggen. Je bed moet in een plek zijn waar je slaapt. BED = SLAPEN; als die koppeling stevig in je hoofd ligt opgeslagen, word je spontaan slaperig als je in bed gaat liggen
• Denk na over al die keren dat het goed ging op je werk en probeer je zo specifiek mogelijk de afzonderlijke ervaringen te herinneren. Misschien is het even nadenken, want je geheugen wordt op dit moment beïnvloed door je zenuwen, waardoor vooral negatieve ervaringen gemakkelijk bij je opkomen
• Om je grote en kleine positieve (werk)ervaringen gemakkelijker tevoorschijn te toveren kan het helpen om een successendagboek aan te leggen. Dit helpt trouwens ook om je van dag tot dag meer bewust te worden van wat er allemaal goed gaat
• Bedenk wat het ergste is dat er kan gebeuren. En hoe groot is die kans? Groot genoeg om er nú je humeur door te laten verpesten?
• Piekeren is een gedrag, een gewoonte, en helpt je niet om je voor te bereiden op toekomstig onheil. Je denkt namelijk niet oplossingsgericht, maar in kringetjes: "Oh jee, als dit maar niet...., en och jeetje, als dat maar niet...." Het kan zinvol zijn om het piekeren te kanaliseren door een "piekerhalfuurtje" per dag in te stellen, waarin je al je piekeronderwerpen grondig uitpiekert; dan kun je ze de rest van de dag laten voor wat ze zijn   
• Probeer stil te staan bij dit moment, en minder voor- en achteruit te denken. Mindfulness oefeningen kunnen daar bij helpen

Zo, dat is een hele rij ideeën. Aan de slag ermee zeg ik (bij deze ook tegen mezelf)!

PMS go away/come again some other day!

Vanmorgen voelde ik me zó zielig! Overmand door hormonen kon ik niet anders dan me maar een beetje pruilend aan Mr A. vastklampen. Wat er dan was? Helemaal niets! Ja: behoorlijk venijnige buikpijn, het feit dat het weer donker is als de wekker gaat, en dat soort dingen. Terwijl ik nadrukkelijk snuffend het bed uit stapte, hopend op een reactie, troost, iets, keek mijn rationele zelf hoofdschuddend, van een afstandje toe. "Doe nou niet zo ráá-haar!"
Geen tijd meer om te ontbijten. Fietszadel nat. Droogwrijven met mijn mouw. Mouw nat. Band zacht. Oppompen. Op mijn werk: verwarming vergeten uit te zetten, tropisch in mijn kamer. Verwarming lager. Nu weer de koude bibbers. Een pinnige mailwisseling van collega's, ik sta in de CC. Moet ik er nu iets mee? Heb ik wel paracetamol bij me? Anders kom ik de dag niet door. Alle collega's op deze verdieping hebben vrij - doodse stilte op de gang. Buiten hangen de grijze wolken laag. Meer dan genoeg te doen, maar het lukt vast niet om gedisciplineerd aan de slag te gaan. En geen haan die er naar kraait, ja misschien als ze er straks ineens achter komen dat ik het stiekem allemaal niet kan en weet, als ik door de mand val. 

Terwijl ik de mok met de rozen vol laat lopen met koffie, besef ik ineens dat dit onzinnig is. Eén keer per maand 'met een reden' onredelijk zijn, kan vreemd genoeg best een fijn gevoel geven. Maar nu moet ik weer even ophouden. Ik kan kiezen hoe ik deze dag voortzet. Ga ik zwelgen, of ga ik kijken of ik er wat van kan maken?
Ik haal de literatuur uit de kast die ik vandaag moet bestuderen - wat is het luxe om daar tijd voor te krijgen. En natuurlijk weet ik nog niet alles, maar hoe lang ben ik hier nou? Men is tevreden over me, hoor ik. Ik kijk naar de afspraken in mijn agenda, en voorzie geen grote problemen bij die gesprekken. In de ochtend literatuurstudie, en de hele middag afspraken: voor ik het weet zal de werkdag voorbij zijn. Ik moet hem voor een deel zelf indelen, maar dat vertrouwen geven ze me, en dat is eigenlijk wel heerlijk. Na werktijd heb ik afgesproken met een vriendin, om even bij te kletsen in een café, en daarna begin ik samen met mijn geliefde thuis aan mijn weekend. Het voordeel van mijn huidige baan is, dat vrije tijd ook echt aanvoelt als vrije tijd. En de kalender staat vol met fijne plannen en uitstapjes.

Beseffen dat er veel is om blij mee te zijn, is een fijner gevoel dan zwelgen - soms moet ik mezelf er alleen wel even op wijzen.

DWZI (beetje vroeg maar ik ga op reis)

Deze week zag ik mijn zelfvertrouwen groeien op mijn werk.

Een kaart van een dankbare cliënte die ik begeleidde in mijn vorige baan. Ik heb hem ook hier weer op mijn vensterbank gezet.

En ik vond vanmorgen een mailtje in mijn inbox van mijn ("oudere/wijzere") collega. Zij is er de komende week niet, dus dan sta ik er min of meer alleen voor. Het was een kort bericht, ze schreef: "Veel plezier volgende week en het gaat hartstikke goed!" Fijne geheugensteuntjes zijn dat.


werk attributen



opgeruimd hoofd

Gisteren belde ik met allerlei instanties. Ik kreeg mensen aan de telefoon die het achteloos hadden over percentages, rente, loonheffingen, en allerlei rekenkundige abracadabra. Ik heb een hekel aan getallen. Ik snapte er niets van en voelde me dom. "Waarom snappen andere mensen dit soort dingen wél?", snauwde ik richting Mr A. - stiekem was ik eigenlijk in paniek. Ik rommelde door een hele stapel papieren maar had niet de moed om me er verder in te verdiepen. Daarna wilde er voor mijn gevoel helemaal niets meer lukken; ik klungelde met de parkeerkaart in de parkeergarage van de Appie, voelde me dom over een opmerking die ik niet meteen snapte, en tijdens een een film vol rappe Engelse slang die ik maar half begreep. Zie je nou wel.

Die slechte bui was ook weer als sneeuw voor de zon verdwenen. Dat gebeurt me vaker, vooral na een nachtje slapen. Dan trekt de waas van verstandsvernauwing op en kan ik ineens zien wat er wél lukt en kan. Vanmorgen toen ik wakker werd voelde ik het al: een soort lichtheid, zo'n "vol goede moed"-gevoel, zo van "nieuwe ronde, nieuwe kansen". Of om een lekker ouderwets woord te gebruiken: ik voelde me behoorlijk monter. Het was nog donker toen ik met Mr A. een kopje koffie dronk op de rand van ons bed. We kletsten over de reis naar Japan die we willen maken. Meestal haasten we ons 's ochtends, maar vandaag was er zomaar tijd voor een rustige start. Ik wist dat ik vandaag veel moest regelen, maar had al een plan in mijn hoofd. Ik ging gewoon met één klein stapje beginnen. Ik ging mijn rotklusjes afwisselen met een lekker boek en een kort bezoekje aan het museum - kleine beloningen, helemaal in de geest van Kaizen. En nu zag ik ook weer de positieve dingen; de grote (leuke vent, leuke nieuwe baan, leuke vrienden) en de kleine (chocola-bananenmuffins die onverwacht luchtig waren). Ik besefte dat ik helemaal niet zo slecht bedeeld was met mijn intelligentie en besloot dat mijn afkeer van cijfers en getallen gewoon bij mij hoorde. 

Twee studies over het onderwerp en een hele hoop zelfstudie en nóg vind ik de menselijke geest maar een raar ding. Maar goed. Dan nu: uit bed en aan de slag!