DWZI / deze week zag ik...

De serie Girls (van de zender HBO). Ik dacht dat ik hem niet leuk vond, maar na het zien van de supercoole bedenkster, regisseuse én hoofdpersoon Lena Dunham bij de Golden Globes, was ik toch nieuwsgierig. En ja, JA, ik vind het een fantastische serie! Ik ben er zelfs licht door geobsedeerd en heb in de afgelopen week alle afleveringen die er tot nu toe zijn gezien. Wat moet ik ervan zeggen: ik weet hoe het is om 23 te zijn. Nou dat, en dan 10x erger, in New York, met vier hoofdpersonages waar je meteen van houdt, met weinig geld, verwarrende liefdeslevens, en een overvloed aan ongemakkelijke situaties. Eerlijke, ongepolijste, bitterzoete comedy.

Ik besloot deze week ook dat ik meer leuke kleertjes & kleurtjes wilde voor de lente. Ik ging op zoek.... 

Dit postertje kocht ik via Etsy, voor in de woonkamer.

Jurkje van Modcloth, in de uitverkoop.

Oh ja en ik zag ook het "30 Dagen Schrijfschrift", dat als bijlage bij de Flow zat. Ik ben er trouw elke dag even mee bezig (voor elke dag is er een vraag om te beantwoorden, á la "wat is jouw rol in het dagelijks leven?" en "waar kun je je over opwinden?")
Leuk om te doen, en goed om elke dag even actief over zulk soort dingen te denken en te schrijven. 

Meer DWZI bij Merula.

Blijmaker

Gisteren ontbeten we in een leuk tentje in Utrecht (http://www.sector-3.nl/). We zaten er al een tijdje, toen er een man binnenkwam met zijn dochtertje van een jaar of twee. (Of drie? ik ben niet goed in kinderleeftijden, in elk geval: klein.) Het dochtertje zag er zeer aandoenlijk uit, met een eigenwijs brilletje. Ik keek en luisterde stiekem naar die twee, en ik werd er blij van in mijn hart. Wat me er zo aan opviel was dat de vader niet een houding had van "oh ja, ik doe m'n ding, en ik heb mijn kind ook bij me". Nee, ze waren echt sámen op pad. Hij vroeg of ze in de kinderstoel wilde of op een grote stoel. Het werd de kinderstoel. Ze kletsten met elkaar, heel gezellig. Toen er besteld ging worden richtte de man zich tot haar: "Wil jij ook wat eten, of neem je alleen wat te drinken?" Doodnormaal zou je zeggen, maar hij vroeg het niet 'uit de hoogte' - hij wilde écht weten wat ze wilde. Zijn toon was zo serieus, dat er net zo goed een vijftigjarige vrouw naast hem had kunnen zitten in plaats van een peuter. Ik weet niet wat het zegt over mijn eigen opvoeding, dat ik dit zo bijzonder vind (of ja, ik weet het wel, maar dat voert veel te ver ;)). In elk geval vond ik deze vader heel inspirerend: niet "bazig omdat het lekker makkelijk is". Dus meneer, dank u wel, voor het geniet-moment.

Oude Gracht

DWZI/deze week zag ik...

...een boel mooie sneeuwlandschapjes. Ik ploeterde met mijn fiets aan de hand door bergen sneeuw en stapte krakend over smetteloze, ongerepte stukken wit. Ik glibberde over bevroren straatstenen, ik zag de maan onnatuurlijk groot en geel boven de stad hangen. Alles leek verdacht veel op een tekening van Anton Pieck.  Ik heb heel veel foto's gemaakt, het was prachtig.

Wil je weten hoe het eruit zag? Kijk uit het raam. ;)

Ik zag deze week ook op iemands blog de volgende spreuk.

Mooi vond ik hem, en ik denk ook dat hij waar is. Er zijn tijden geweest waarin iemand dit écht tegen me had moeten zeggen (maar waarschijnlijk had ik het toch niet geloofd). Ik kan hier heel veel meer over zeggen, maar steeds als ik iets schrijf klink ik als een sentimentele dweil en dan moet ik het weer deleten - het komt er op neer dat ik blij ben met de mensen die ik nu om me heen heb, die me waarderen zoals ik ben.


Meer deze week zag ik bij Merula.

Filmtip

De nieuwste van Quentin Tarantino, Django Unchained. De film vertelt het verhaal van Django, een slaaf, die door de illustere Doctor Schultz wordt bevrijd - de dokter heeft een carrièreswitch gemaakt van tandarts naar 'bounty hunter', wat inhoudt dat hij gezochte criminelen (wanted dead or alive) opspoort en ter plekke vol lood pompt, om de beloning op te strijken. Django en de dokter gaan samenwerken en gaan op zoek naar de vrouw van Django, die verkocht blijkt te zijn aan een bijzonder wrede plantagehouder. Met een list proberen ze haar te bevrijden.

Je moet er een beetje tegen kunnen, al dat geschiet en theatraal rondspattend bloed. Maar het is een echte Tarantino film met fantastische karakters en bizarre humor. Ik zat gewoon te stuiteren op mijn stoel, elke keer dat de personages weer iets ongelofelijk stoers uithaalden. Als het je ding is, zeer de moeite waard!


Django Trailer from Create on Vimeo.

Vanaf 17 januari in Nederland in de bioscoop.

Toscane op je bord

Een Rotterdamse vriend had het steeds maar over Mangiare. Die vriend had Mr A. er een tijdje geleden al eens mee naartoe genomen, en sindsdien was die ook lyrisch. Zelfs over de vegetarische gerechten (als ras-carnivoor) en over de wijn (als speciaalbier-fan). Dat moest dus wel iets heel bijzonders zijn! Konden wij er dan ook een keer gaan eten, vroeg ik me af. Ja, zei Mr A., hij vond het echt iets voor de zondagmiddag. Mooi! Ik was daar wel voor te porren, als afsluiting van het weekend. Ondertussen bedacht ik dat we écht eens een hobby moeten zoeken waar geen eten aan te pas komt, maar dat is een ander verhaal. ;) Gelukkig zijn we verder nog hevig aan het sap.

Zondag treinden we dus naar Rotterdam en liepen we vanaf het Centraal Station naar Mangiare. Ik weet niet of je dat kent: dat warme gevoel als je vroeger als kind na het schaatsen thuiskwam, je vingers prikkelend ontdooide onder de kraan en van je moeder een beker warme chocolademelk kreeg. Nou, dat. We liepen uit de Rotterdamse winterkou zó de Italiaanse warmte en knussigheid in. Er was geen menukaart, de bediening vertelde ons waar we vandaag uit konden kiezen. Verwennerij. Heel veel pure smaken en hapjes om te proberen.

Op een Italiaans terras smaakt het eten altijd lekkerder dan als je het gewoon in Appelscha of Stompetoren eet hè? Zo kan ik me nog steeds bruschetta herinneren die ik ooit in Rome at. Dan hebben we het dus over een stukje brood met tomaten en basilicum. Het is 15 jaar geleden en als ik er aan denk begin ik weer te likkebaarden. Ik weet niet hoe ze het bij Mangiare doen, maar dit eten was ook zo simpel en zó smaakvol. (Ik zei meteen: "Ik wil dit ook leren maken!" En toen zei Mr A. dat ik dat vast wel zou kunnen leren, de lieve schat. Misschien maar eens beginnen met de recepten uit het boek van Schone Vrouw)

Hoe dan ook. We praatten en snoepten ondertussen van de vegetarische antipasti en die met vlees. En daarna had ik ravioli met geitenkaas en rucola, en Mr A. lasagne met porcini en truffel. En taart (de één chocolade en de ander key lime pie) toe natuurlijk. Alles begeleid door een fles rode wijn. Hoppa (dit was trouwens geen snelle hap, maar een heel smikkelproces van uren hoor)
Het was perfect.

Dus: ga er heen als je ook verlangt naar zomer in Italië. Voor even hè, want de sneeuw is ook heerlijk!

http://www.mangiare.nu/