Afgelopen zondag kwam mijn nicht langs. Onderweg tussen Schiphol en haar huis in Brussel, besloot ze even een stop te maken om bij te kletsen met mij. Ik heb pas sinds een paar jaar echt contact met haar, eerder woonde ze te ver weg. Nu ze in Brussel woont, is het makkelijker om elkaar op te zoeken. Goed dat ik haar beter heb leren kennen, want het is een leukerd! Wat onze band denk ik nog bijzonderder maakt, is dat we allebei Poolse wortels hebben, maar niet in Polen wonen. Wij kunnen met onze frisse blik lachen om, ons verbazen over en ons dood-ergeren aan wat er op familiegebied gebeurt.
Zondag kwam ze eraan gescheurd in haar mooie nieuwe rode auto, die Guilietta heet. We hadden afgesproken bij
De Meelfabriek. Een oude fabriek uit 1916, gelegen aan het water, waarin een brasserie/café gevestigd is. Het leukste vind ik dat ze een heerlijk terras hebben, met houten tafels en banken, én hun eigen kas en moestuin.
 |
| kiekje van de moestuin |
Het was een heerlijke plek om te zitten. Af en toe keken we naar een voorbij varend schip, of renden er een paar vrolijk geschminkte hummels langs. Er was live muziek (Sunday Jazz), maar daar kregen we niet zoveel van mee, omdat we op het terras zaten.
Net genoeg reuring om lekker levendig te zijn, maar toch voelde het als een rustig plekje buiten de stad.
