woensdag 8 februari 2012

koud/warm

Vandaag was ik in Den Haag, om te lunchen met een vriend, en liep ik met hem een rondje over de bevroren Hofvijver! Hier een foto vanaf 'het eilandje in de Hofvijver', dat volgens deze site het "Hermance Schaepmaneiland" heet. Ik dacht: "Hermance Schaepman? Nooit van gehoord!" Ik was toch wel nieuwsgierig; was het een barones, een gravin, iemand uit de politiek? Allemaal fout: ik vond dankzij google een artikel uit Trouw waarin deze kwieke en stoere dame beschreven wordt. Ze heeft heel hard gewerkt om te zorgen dat de mooie plekken van Den Haag bewaard konden blijven en geen plaats hoefden te maken voor parkeergarages.

Een koud plaatje

In deze tijd van lijnen is er voor mij weinig soeps te schrijven over mijn keukenavonturen. Chocolate cheesecakes zijn toch seksieër om over te schrijven dan verstandige roerbakgerechten met zilvervliesrijst. Maar vandaag besloot ik weer Zwarte Bonen te maken, zoals ontdekt op het geweldige blog van Jonge Sla. Ik word blij van zwarte bonen - en waarschijnlijk komt dat doordat ze er zo leuk glad en zwart uitzien én omdat Jonge Sla er zo goed reclame voor heeft gemaakt. Ik heb 't gerecht al twee keer gegeten (één keer zo uit de pan en de andere keer de andere helft uit de diepvries) en ik ben fan!

Dit zijn ze, de zwarte rakkers. Klaar om 5 uur te weken.
Wat ik vorige keer niet had, waren chipotles - ik weet nog steeds niet waar ik die makkelijk zou kunnen kopen - maar ze mochten eventueel vervangen worden door het illustere goedje pimentón. Had ik ook niet. Gaf niet; zelfs met alleen gewone chillipeper was het zéér goed te pruimen.
Vandaag had ik een missie: ik moest pimentón te pakken krijgen. In de Aziatische supermarkt vond ik een grote zak Piment. Close enough, dacht ik, maar google vertelde me zodra ik de winkel weer uit liep (en weer bereik had) dat piment toch echt iets anders is dan pimentón. Piment is smaakt naar kruidnagel, kaneel en nootmuskaat en wordt ook wel Jamaicapeper genoemd, of nagelpeper of allspice. Heeft ondanks de benamingen niets met peper te maken en kan gebruikt worden in zowel zoete als hartige gerechten - schijnt fantastisch te zijn in stoofpotjes want geeft een warme smaak. Ik denk dat ik toch wel blij ben dat ik deze avontuurlijke (en voor mij nieuwe) specerij aan mijn verzameling toe kan voegen. Maar voor pimentón moest ik verder op pad; dit wonderingrediënt zou mijn zwarte bonen zo veel lekkerder maken, en een lekker rokerig smaakje geven. Pimentón is gerookt paprikapoeder - peperachtige paprika's worden boven een vuurtje van eikenhout geroosterd, soms wel 2 weken lang. En daar dan poeder van. Het was even omfietsen, maar bij Dille & Kamille vond ik wat ik zocht, in een kek blikje. Mijn bonen staan nu te pruttelen en ruiken goddelijk! Vanavond met de -onvermijdelijke- zilvervliesrijst en een schep zure-room-met-geroosterde-komijn, ook via Jonge Sla.

zondag 5 februari 2012

Vergapen

Ik heb voor mijn verjaardag een abonnement op Seasons gekregen. Dat betekent veel artikelen over tuinieren, biologisch eten, mooie huizen en bijzondere reizen. (Ongeveer nul dingen die ik zou kunnen betalen met mijn budget) Ik vind ook niet alle artikelen leuk, soms een beetje tuttig en grotemensenachtig naar mijn smaak, maar aan sommige foto's kan ik me lekker vergapen... Zoals deze bloemetjes!

vrijdag 3 februari 2012

DWZI - deze week zag ik

veel fris wit.

Witte druifjes
IJs met een gek randje
Een fluffy nieuwe badmat
Hüttenkäse en mini Romaatjes
'Deze week zag ik' is iedere vrijdag een blik op de afgelopen week. Hoe? Dat mag je natuurlijk helemaal zelf weten. Teken, knip en plak, fotografeer of schrijf wat jij de afgelopen week hebt gezien. 'Deze week zag ik' is geïnspireerd door Jill's today i saw
Te vinden bij Merula.

donderdag 2 februari 2012

in m'n zak steken

Dit is een positief verhaal. Voor ik begin even mijn werksituatie schetsen. Ik werk als hulpverlener in de gezondheidszorg - op deze plek sinds september vorig jaar. Het is voor het eerst dat ik in een team werk dat vooral uit medici bestaat, waar ik als psycholoog zwaar in de minderheid ben; ik heb maar één collega die hetzelfde doet hier. Het is pas sinds kort dat er überhaupt begeleiding aan patiënten aangeboden wordt, en dat is redelijk vooruitstrevend want op andere plekken moeten mensen het maar een beetje zelf uitzoeken. Onontgonnen gebied dus! Het gevolg is dat de rest niet zo'n duidelijk beeld heeft van wat wij nu eigenlijk doen, en dat het schimmig blijft wat ze van ons vinden. Ja, aardige dames ongetwijfeld, maar misschien wel aardige dames die gestudeerd hebben voor het op de rug kloppen ván en glaasjes water aanbieden aan zielige mensen. Aardige dames die dan een beetje met zo iemand ouwehoeren tot 'ie weer rustig is en met frisse moed verder kan met de behandeling.   


Zo zit het dus niet. :)

Vanmorgen stoof ik door de gang, balancerend met een stapel dossiers en een pak printerpapier, toen een dokter-collega mij haar kamer binnen riep. "Oh jee", dacht ik, want ik denk immers altijd als eerste "oh jee" én ik had net een mailtje gekregen waar ik van baalde, dus ik was niet in een feeststemming. Bovendien is N. een hele aardige, maar zeer kritische collega.

Nou,
.
.
.
.
ze wilde even zeggen dat ze vond dat ik zulk goed werk deed. En dat het haar voor mensen heel fijn leek om onder moeilijke omstandigheden bij mij te kunnen komen. Ze was al steeds van plan om me dat een keer te zeggen, maar nu zag ze me toevallig lopen, dus bij deze.

*bloos*

Dit was erg fijn, mensen hebben geen idee hoeveel ze kunnen doen met een compliment! Nu ben ik een sucker voor waardering, dat komt uit elke test - dus bij mij was 't extra welkom.  Kom maar door met die complimenten!

Mensen blijken in het algemeen vaak moeite te hebben met het ontvangen van complimenten, maar soms ook met het geven ervan; bang dat het slijmerig of gek wordt gevonden. Maar een gemeend compliment, kan -welgemikt- echt precies in de roos zijn. 

woensdag 1 februari 2012

Chill(y) day

Wat is het fijn
Om ingepakt, in het zonnetje
Naar de winkel te wandelen
Terwijl de kou in je wangen bijt

Om dan de koelkast goed vol te stoppen
En daarna de hele dag niet meer weg te hoeven
Wat is het toch fijn
Om een warm huisje te hebben


Mooi liedje erbij... The Magpie van The Mountain Goats.