DWZI/deze week zag ik...

...een boel mooie sneeuwlandschapjes. Ik ploeterde met mijn fiets aan de hand door bergen sneeuw en stapte krakend over smetteloze, ongerepte stukken wit. Ik glibberde over bevroren straatstenen, ik zag de maan onnatuurlijk groot en geel boven de stad hangen. Alles leek verdacht veel op een tekening van Anton Pieck.  Ik heb heel veel foto's gemaakt, het was prachtig.

Wil je weten hoe het eruit zag? Kijk uit het raam. ;)

Ik zag deze week ook op iemands blog de volgende spreuk.

Mooi vond ik hem, en ik denk ook dat hij waar is. Er zijn tijden geweest waarin iemand dit écht tegen me had moeten zeggen (maar waarschijnlijk had ik het toch niet geloofd). Ik kan hier heel veel meer over zeggen, maar steeds als ik iets schrijf klink ik als een sentimentele dweil en dan moet ik het weer deleten - het komt er op neer dat ik blij ben met de mensen die ik nu om me heen heb, die me waarderen zoals ik ben.


Meer deze week zag ik bij Merula.

Filmtip

De nieuwste van Quentin Tarantino, Django Unchained. De film vertelt het verhaal van Django, een slaaf, die door de illustere Doctor Schultz wordt bevrijd - de dokter heeft een carrièreswitch gemaakt van tandarts naar 'bounty hunter', wat inhoudt dat hij gezochte criminelen (wanted dead or alive) opspoort en ter plekke vol lood pompt, om de beloning op te strijken. Django en de dokter gaan samenwerken en gaan op zoek naar de vrouw van Django, die verkocht blijkt te zijn aan een bijzonder wrede plantagehouder. Met een list proberen ze haar te bevrijden.

Je moet er een beetje tegen kunnen, al dat geschiet en theatraal rondspattend bloed. Maar het is een echte Tarantino film met fantastische karakters en bizarre humor. Ik zat gewoon te stuiteren op mijn stoel, elke keer dat de personages weer iets ongelofelijk stoers uithaalden. Als het je ding is, zeer de moeite waard!


Django Trailer from Create on Vimeo.

Vanaf 17 januari in Nederland in de bioscoop.

Toscane op je bord

Een Rotterdamse vriend had het steeds maar over Mangiare. Die vriend had Mr A. er een tijdje geleden al eens mee naartoe genomen, en sindsdien was die ook lyrisch. Zelfs over de vegetarische gerechten (als ras-carnivoor) en over de wijn (als speciaalbier-fan). Dat moest dus wel iets heel bijzonders zijn! Konden wij er dan ook een keer gaan eten, vroeg ik me af. Ja, zei Mr A., hij vond het echt iets voor de zondagmiddag. Mooi! Ik was daar wel voor te porren, als afsluiting van het weekend. Ondertussen bedacht ik dat we écht eens een hobby moeten zoeken waar geen eten aan te pas komt, maar dat is een ander verhaal. ;) Gelukkig zijn we verder nog hevig aan het sap.

Zondag treinden we dus naar Rotterdam en liepen we vanaf het Centraal Station naar Mangiare. Ik weet niet of je dat kent: dat warme gevoel als je vroeger als kind na het schaatsen thuiskwam, je vingers prikkelend ontdooide onder de kraan en van je moeder een beker warme chocolademelk kreeg. Nou, dat. We liepen uit de Rotterdamse winterkou zó de Italiaanse warmte en knussigheid in. Er was geen menukaart, de bediening vertelde ons waar we vandaag uit konden kiezen. Verwennerij. Heel veel pure smaken en hapjes om te proberen.

Op een Italiaans terras smaakt het eten altijd lekkerder dan als je het gewoon in Appelscha of Stompetoren eet hè? Zo kan ik me nog steeds bruschetta herinneren die ik ooit in Rome at. Dan hebben we het dus over een stukje brood met tomaten en basilicum. Het is 15 jaar geleden en als ik er aan denk begin ik weer te likkebaarden. Ik weet niet hoe ze het bij Mangiare doen, maar dit eten was ook zo simpel en zó smaakvol. (Ik zei meteen: "Ik wil dit ook leren maken!" En toen zei Mr A. dat ik dat vast wel zou kunnen leren, de lieve schat. Misschien maar eens beginnen met de recepten uit het boek van Schone Vrouw)

Hoe dan ook. We praatten en snoepten ondertussen van de vegetarische antipasti en die met vlees. En daarna had ik ravioli met geitenkaas en rucola, en Mr A. lasagne met porcini en truffel. En taart (de één chocolade en de ander key lime pie) toe natuurlijk. Alles begeleid door een fles rode wijn. Hoppa (dit was trouwens geen snelle hap, maar een heel smikkelproces van uren hoor)
Het was perfect.

Dus: ga er heen als je ook verlangt naar zomer in Italië. Voor even hè, want de sneeuw is ook heerlijk!

http://www.mangiare.nu/

sapmasjien

Wij bezitten sinds kort een toverapparaat. Je kunt er allerlei rauwe groenten en fruit in gooien, en die transformeert hij dan in drinkbare sapjes. Héle gezonde sapjes. Ik moet zeggen dat ik er een beetje geobsedeerd door ben geraakt, mede dankzij de film Hungry For A Change. Die gaat over ons dieet van tegenwoordig, dat veel voedsel-achtige producten bevat, en niet genoeg écht voedsel, waar je lichaam belangrijke stoffen uit kan halen. En waarom suiker en light producten geen goed idee zijn. Vervolgens ontaardt de documentaire in een pleidooi voor 'juicen'. Woohoo, juicen is de bom man! Ok, zodra je weer helder na kunt denken zie je dat het wat lijkt op een TelSell reclame ("That's amaaaazing, Mike!!!!!") voor sapcentrifuges. En van die al te stellige claims over het genezen van kanker door middel van voeding heb ik het ook niet zo op sinds mijn oom het loodje legde ondanks een loodzwaar dieet. Dat gezegd hebbende: het is en blijft een vreselijk inspirerende film! Een lofzang op goed voor je lichaam zorgen, en een beetje nadenken over wat je eigenlijk allemaal naar binnen propt. Ik krijg per dag nóóit zoveel groenten binnen in vaste vorm, als nu in de vorm van een sapje. Vanmorgen zijn er voor ons tweeën al 3 grote asperges, een winterpeen, een ananas, een komkommer en een appel doorheen gegaan. Natuurlijk is het belangrijk om ook gewoon groenten en fruit te (blijven) eten, en naast de sapjes gewoon een gezond dieet te volgen - maar ik ben er van overtuigd dat er vanmorgen meer goede dingen in mijn glas zaten dan in een paar crackers met kaas.

DWZI/deze week zag ik....

...een prachtig kort filmpje over twee ambachtelijke chocolade-makende broers in Brooklyn. Die mooie materialen waarmee ze werken, die rust en aandacht, die BAARDEN...ik vind het fascinerend.

The Mast Brothers from The Scout on Vimeo.

Als je hiervan geniet is de documentaire Jiro Dreams of Sushi trouwens ook echt wat voor je.

Deed me denken aan de onderstaande podcast, van de dames van Stuff Mom Never Told You, waar ik om moest lachen en me ook wel een piepklein beetje in herkende (sowieso altijd een plezier om naar hun interessante bespiegelingen te luisteren)

http://www.mixcloud.com/StuffMomNeverToldYou/is-foodie-culture-the-new-art/

Kort gezegd hebben ze het over voedsel-hipsters die bijzonder eten haast tot een kunstvorm verheffen, waardoor het kopen, maken en eten ervan een statement wordt over hoe uniek ze wel niet zijn ("Ik kocht vorige week een heel bijzondere schapenkaas/thee/chocoladereep/olijfolie in een piepklein winkeltje daar-en-daar, je zult het wel niet kennen, helemaal handgemaakt door een keuterboertje in het Andesgebergte, 8 jaar gerijpt op eikenhout, echt zoooooooooo fantastisch, harr harr!") Niet dat ik zó erg ben hoor... ;)

Meer Deze Week Zag Ik vind je bij Merula