zaterdag 31 maart 2012
vrijdag 30 maart 2012
DWZI - deze week zag ik
Deze week zag ik iets dat leek op de zomer (denk namiddag, terras, zon) en daarna Maart Die Zijn Staart weer Roerde.
Ach, het was een fijn voorproefje, maar bewolkte frisse [vrije] dagen zijn perfect voor een kleine poetsbeurt in huis; het moet er toch ooit van komen.* Maar dan wel met een fijn luisterboek op de iPod om me te vergezellen.
Oh en toch nog even: om deze site lach ik nu al bijna een halfuur.
(*grom...)
'Deze week zag ik' is iedere vrijdag een blik op de afgelopen week. Hoe? Dat mag je natuurlijk helemaal zelf weten. Teken, knip en plak, fotografeer of schrijf wat jij de afgelopen week hebt gezien. 'Deze week zag ik' is geïnspireerd door Jill's today i saw
Te vinden bij Merula.
---------------------------------------
This week I thought I saw the beginning of summer (drinks outside in the late afternoon sun), but after that cloudy and chilly March came back. Oh well, perfect weather for some much needed spring cleaning. I have an audiobook on my iPod to keep me company.
woensdag 28 maart 2012
The Hunger Games
The Hunger Games. Toen ik erheen ging verwachtte ik niet veel, maar na afloop kwam ik verrukt de bioscoop uit. Wow. Wat was dit? Ik had de hele film lang gebiologeerd naar het scherm gestaard. Na afloop zat het verhaal nog lang in mijn hoofd. Deze film is gebaseerd op een boek voor young adults, maar ik als wat oudere adult vond hem absoluut niet kinderachtig.
Het is zó'n rare film dat ik het gevaar loop mensen af te schrikken, omdat mijn wervende verhaaltje niet anders dan knullig kan worden. Maar daar gaat 'ie dan.
Een samenleving in de toekomst, gebouwd op de ruïnes van wat ooit de Verenigde Staten van Amerika waren. Elk jaar worden "The Hunger Games" gehouden, bedoeld om afvallige districten onder de plak te houden. Twaalf jongens en twaalf meisjes worden geselecteerd om mee te doen aan een spectaculaire TV-show, waarin ze elkaar in het bos moeten bevechten op leven en dood. Natuurlijk onder toeziend oog van de camera. Ze krijgen zwaarden, messen en pijl-en-bogen, waarmee ze hun medespelers moeten doden, totdat er één winnaar overblijft (die voortaan in weelde zal leven). De meesten, zo meldt de presentator opgetogen, zullen echter sterven aan natuurlijke oorzaken, zoals infecties of kou. Door de sympathie van het publiek te winnen, stijgen hun overlevingskansen. Voorafgaand aan de spelen is er dus een bizar onderdeel waarin ze prachtig gekleed leuke interviewtjes geven, in de hoop de publiekslieveling te worden.
Wat moet ik er verder over zeggen? Woody Harrelson speelt een fantastische rol (oh, ik hou van die man!), en Lenny Kravitz blijkt ook te kunnen acteren, als stylist van de show die een vertrouweling wordt van het hoofdpersonage. Er zitten bloederige stukken in, maar op de momenten dat ze elkaar echt in mootjes hakken, zorgt slim camerawerk ervoor dat je nét niet alles ziet - wat ik persoonlijk wel prettig vond. En eigenlijk gaat het helemaal niet om de actie, of de vechtpartijen, maar om alles er om heen. Loyaliteit, liefde, politiek, onderdrukking, de macht van de media...
De schrijfster zou op het idee gekomen zijn doordat ze toevallig heen en weer zapte tussen een reality show en nieuwsbeelden uit Irak. Andere invloeden zijn de mythe van de Minotaurus (aan wie elke 9 jaar zeven jongens en zeven meisjes geofferd moesten worden) en de Romeinse gladiatorengevechten. De scenes in het begin van de film, waarin jonge mensen angstig bij elkaar worden gedreven voor de loting -wie is de "gelukkige" die ons district dit jaar "mag" representeren- deden me ook denken aan films over de Tweede Wereldoorlog...
Dit is een film die je zelf moet zien. Hij is niet cool, hij is niet mooi en absoluut niet feelgood; ik zou hem vooral vreemd en schokkend noemen, maar dan op een positieve manier.
Bekijk hier de trailer.
Het is zó'n rare film dat ik het gevaar loop mensen af te schrikken, omdat mijn wervende verhaaltje niet anders dan knullig kan worden. Maar daar gaat 'ie dan.
Een samenleving in de toekomst, gebouwd op de ruïnes van wat ooit de Verenigde Staten van Amerika waren. Elk jaar worden "The Hunger Games" gehouden, bedoeld om afvallige districten onder de plak te houden. Twaalf jongens en twaalf meisjes worden geselecteerd om mee te doen aan een spectaculaire TV-show, waarin ze elkaar in het bos moeten bevechten op leven en dood. Natuurlijk onder toeziend oog van de camera. Ze krijgen zwaarden, messen en pijl-en-bogen, waarmee ze hun medespelers moeten doden, totdat er één winnaar overblijft (die voortaan in weelde zal leven). De meesten, zo meldt de presentator opgetogen, zullen echter sterven aan natuurlijke oorzaken, zoals infecties of kou. Door de sympathie van het publiek te winnen, stijgen hun overlevingskansen. Voorafgaand aan de spelen is er dus een bizar onderdeel waarin ze prachtig gekleed leuke interviewtjes geven, in de hoop de publiekslieveling te worden.
Wat moet ik er verder over zeggen? Woody Harrelson speelt een fantastische rol (oh, ik hou van die man!), en Lenny Kravitz blijkt ook te kunnen acteren, als stylist van de show die een vertrouweling wordt van het hoofdpersonage. Er zitten bloederige stukken in, maar op de momenten dat ze elkaar echt in mootjes hakken, zorgt slim camerawerk ervoor dat je nét niet alles ziet - wat ik persoonlijk wel prettig vond. En eigenlijk gaat het helemaal niet om de actie, of de vechtpartijen, maar om alles er om heen. Loyaliteit, liefde, politiek, onderdrukking, de macht van de media...
De schrijfster zou op het idee gekomen zijn doordat ze toevallig heen en weer zapte tussen een reality show en nieuwsbeelden uit Irak. Andere invloeden zijn de mythe van de Minotaurus (aan wie elke 9 jaar zeven jongens en zeven meisjes geofferd moesten worden) en de Romeinse gladiatorengevechten. De scenes in het begin van de film, waarin jonge mensen angstig bij elkaar worden gedreven voor de loting -wie is de "gelukkige" die ons district dit jaar "mag" representeren- deden me ook denken aan films over de Tweede Wereldoorlog...
Dit is een film die je zelf moet zien. Hij is niet cool, hij is niet mooi en absoluut niet feelgood; ik zou hem vooral vreemd en schokkend noemen, maar dan op een positieve manier.
Bekijk hier de trailer.
zondag 25 maart 2012
Liefde op de zondagmorgen
 |
| narcissen uit het weiland |
Ik: "Ik wil iets gaan doen waarmee ik heel veel geld verdien, zodat jij kunt gaan doen wat je wilt"
Hij: "Ik wil heel veel geld verdienen zodat jij kunt gaan doen wat je wilt"
Elkáár dingen gunnen. *Zwijmel*
vrijdag 23 maart 2012
DWZI - deze week zag ik
Ik zag vanmorgen de stad ontwaken: de zon op het water, een student met in zijn armen een tros bananen, een zak muesli en een pak yoghurt, de mensen die naar hun werk fietsten.
Denk deze muziek erbij:
------------------------------------------------
Today I saw the town waking up: the sun shining on the water, a student carrying his breakfast (bananas, yoghurt and a bag of muesli), and all the people cycling to work. The song fits the mood, I think.
Te vinden bij Merula.
Abonneren op:
Posts (Atom)