Het streepjesdieet blijkt niet te werken als je je er niet aan houdt. Het paasweekeinde en het herfstige weer van vandaag deden me de das om (want mijn lichaam maakt zich waarschijnlijk klaar voor een winterslaap). Ik heb er enorm van genoten hoor: barbecuen, op een terras zitten, sushi eten, paasontbijt- en brunch.... Maar nu vol goede moed verder! Boekje in de aanslag, pen in de hand. Misschien moet ik ook maar weer eens gaan sporten! Maar vandaag nog niet....

Het was hoog tijd om mijn bos stro weer om te laten toveren in een acceptabel kapsel. Dus togen Mr. A. en ik naar de kapper, want van zijn manen mocht ook wel wat af. Nu vind ik naar de kapper gaan altijd al een feest. Iemand die aan mijn haar friemelt: ik verander er subiet door in de menselijke variant van een spinnende kat.

Het enige waar ik een hekel aan heb is het moment dat de kapster haar verplichte, 'spontane' praatje begint. Zit ik net weg te dromen, hoor ik: "En, nog vakantieplannen?" Ik brom wat en probeer gauw terug te gaan naar mijn zen-toestand. Maar ik voel me toch altijd een beetje opgelaten. Alle klanten in de stoelen naast me gedragen zich veel vlotter dan ik! Ik houd mijn mond en probeer niet in de spiegel de blik van de kapster te vangen. Ik verbeeld me dat ze me straks met zijn allen misprijzend nakijken, de kapsters en de klanten. "Arrogante muts!" of "Saaie doos!"

Maar bij toeval heb ik een nieuwe kapper ontdekt. Hij zit in een oud pand in de binnenstad, dat er heel sjiek uitziet, compleet met kroonluchters en weelderige boeketten. De flamboyante gay die er de scepter zwaait, biedt rijke oude dames glaasjes wijn aan midden op de dag, en zwiert over de glanzende vloer in het rond alsof het een ijsbaan is. Het mooie is dat hij niet te veel geld vraagt, én dat er alleen gepraat wordt over je haar! Als daar het nodige over afgestemd is, gaat men gewoon z'n gang in stilte. Heerlijk! En dan maar genieten en luisteren naar de gesprekken van de vaste clientèle. En zie hoe mijn kapsel steeds hipper wordt!

knip knip

 

Ik heb net een e-mail verstuurd die mogelijk een hoop veranderingen teweeg gaat brengen in mijn leven. Het is allemaal een beetje geheim, en ik wil het niet jinxen. Maar ik lig klaarwakker in mijn bed, inwendig juichend. Hoera voor het heft in eigen hand! De dingen moeten soms worden opgeschud.

Wordt vervolgd.

Ik ben trouwens al een kilo kwijt, met mijn streepjesdieet! Ik ben minder streng dan ik zou moeten zijn, en toch gaat de wijzer van de weegschaal naar links..! Dat een beetje opletten en verstandig doen al helpt! Nog maar even door met de mandarijnen en de waterflesjes...

Today I Saw

Ik vind het heerlijk om, als ik even tijd heb, op zoek te gaan naar leuke blogs. Als een ontdekkingsreiziger klik ik me een weg door allerlei links, waarachter nog meer prachtigs schuil gaat. Opgetogen  neus ik in de levens van mensen die ik helemaal niet ken. Het is net zoiets als op winteravonden door de stad wandelen en door ramen kijken hoe gezellig het er binnen uitziet - da's ook een heimelijk genoegen van mij. Voor ik het weet leef ik mee met een stoere, hippe moeder vol tatoeages in Florida, of iemand die bijna al zijn spullen weg heeft gedaan (op 100 items na) en nu leeft als een minimalist.

Mijn inspirerende ontdekking van de dag is Today I Saw. Jill heeft haar hobby's tekenen en echte ouderwetse papieren post versturen gecombineerd. Dagelijks tekent ze op een postkaart iets leuks dat haar opviel die dag, en verstuurt ze hem naar iemand.

In het begin stuurde ze ze naar vrienden of familie, maar nu kun je je adres opgeven en ook een kaart van haar ontvangen. Visuele verhaaltjes, zo leuk! Ik krijg ook helemaal zin om mijn viltstiften te pakken en iets te tekenen! <3

Zoals misschien wel uit mijn verhalen blijkt, hebben veel van mijn fijne momenten te maken met eten en drinken. Een goed koffietentje ontdekken, uit eten gaan, op een terras een rosé (of twee, of drie) drinken met een vriendin, een taart bakken of heerlijk zondigen met een bak chips voor de TV. Ik vind eten zo lekker! En drinken ook, trouwens. Het laatste jaar begin je dat aan me te zien. Ik heb genoeg "skinny jeans" in mijn kast hangen; niet van die hippe spijkerleggings, maar gewone spijkerbroeken waar ik ooit weer in hoop te passen. Maar tot nu toe drijf ik qua omvang steeds verder van dat doel af.

Ik vind al langer dat het zo niet langer kan. Plannen over écht gaan hardlopen, écht gezond gaan eten en écht naar de sportschool gaan genoeg. Maar doen, ho maar. Tot vandaag, want vandaag sprak ik iemand die zeer succesvol bezig is met de Streep-Je-Slank methode. Ik heb jaren geleden zelf ook al eens een tijdje ge-streepjeslankt en het werkte als een tierelier! Uit alle voedingsgroepen een bepaald aantal vakjes aan mogen kruisen en en passant leren dat je beter een boterham kunt eten dan een bakje Cruesli. Je leert vanzelf de juiste keuzes maken qua voeding, als een worstenbroodje betekent dat je de rest van de dag haast niets meer mag. 
Ineens was ik weer helemaal enthousiast en vastbesloten om vóór de zomer ongelofelijk hard mijn best te doen. Ik roep wel vaker wat, maar nu meen ik het echt!     

Morgen begin ik! Als extra stok achter de deur zal ik hier af en toe mijn vorderingen openbaar maken. Misschien niet het grootste feelgood-onderwerp, op het eerste gezicht, maar goed voor jezelf zorgen is eigenlijk heel fijn natuurlijk....