DWZI / deze week zag ik....

....Meijendel, voor wie het niet kent: een prachtig duingebied tussen Wassenaar en Den Haag. Ik was er zomaar op een doordeweekse dag met mijn vriendinnen en hun kindertjes - wij dames genoten van grotemensengesprekken en de kleintjes van het ravotten met elkaar.

Eén vriendin emigreert volgende maand naar de andere kant van de wereld (het einde van een tijdperk...), er was rottig nieuws van de één en heel goed nieuws van de ander - dus stiekem veegden we ook wel een paar traantjes weg, zomaar bij de speeltuin in het zonnetje. Een mooie herinnering.

(Foto van de website van Dunea geplukt, want zelf vergeten te maken!)

De komende week geen boodschappen!

Mijn schoonmoeder is een Russische keukenprinses. Vandaag at ik samen met mr A. en mijn ouders bij haar. De beroemde Russische gastvrijheid zorgde ervoor dat we rond lunchtijd aan een volgeladen tafel zaten. Borsjt (rijk gevulde bietensoep), gevulde paprika's, meerdere salades, gehaktbrood, "kompot" (een zelfgemaakte drank met appel, peer en druiven, zie foto), suddervlees, kippenpoten, chocola, flensjes met fruit....en allemaal in exorbitante porties. Mijn schoonmoeder denkt volgens mij altijd dat wij A) uitgehongerd zijn of B) met veel meer zijn dan we in werkelijkheid zijn... Het ijs sloegen we dus maar over!

Schoonmama liet ons ook niet met lege handen weg gaan: een doggybag ter grootte van de provincie Utrecht, én een zak verse groenten, fruit en kruiden van de markt. Zéér fijn!

Ik zag er in elk geval drie (drie!) aubergines tussen zitten...zodra we door alle restjes heen zijn, ga ik maar eens een lekkere moussaka maken! Of iets anders lekkers met aubergine; hebben jullie nog aanraders?

Over ovens en geen doorzettingsvermogen

Hier de knusse aanblik van het binnenste van mijn oven. Ik presenteer u: courgette, zoete aardappel, paprika, champignons en een paar teentjes knoflook, met wat olijfolie en Italiaanse kruiden. Het ligt lekker te sissen en te bruinen. Het mooie is dat ik er verder niets aan hoef te doen. En een lekkere geuren dat er vanaf komen!! Straks met een beetje geruld gehakt, een blik tomatenblokjes en een handje gekookte pasta is het hopelijk een lekkere maaltijd voor Mr A. die om acht uur nóg knorrebuikend bij een congres zat en wanhopig smste dat hij honger had. En voor moi aussi, natuurlijk.

Dan het geval NaNoWriMo... Ik ben nog in dubio. Ik ben geneigd om wel door te gaan, maar dan op een andere manier. Ik wil het nog niet helemaal toegeven, maar ik denk dat ik te veel hooi op m'n vork heb genomen. Hier komen de verklaringen en excuses... Het is een hele drukke maand en er is nog iets anders heel leuks (waarover later meer!) dat nu al mijn energie vreet.
Misschien was het nog goed gegaan als ik niet voor het genre "historische detective" had gekozen. Ik ben namelijk zó bezig met opzoeken en nadenken of ik alle feitjes wel goed heb, dat het plezier er een beetje af gaat. Of nee: weg is. Bah. Na een paar avonden met tegenzin een tegenvallend aantal woorden eruit persen, en uiteindelijk half in slaap vallen boven mijn laptop, betrapte ik mezelf op de gedachte: "Ik ben zó moe, ik wou dat het weekend was....oh, maar dán moet ik 7000 woorden inhalen. >$*€opgejaagd/naar gevoel/mopper/scheld#%*^!"

Maar ik wil geen loser zijn! Ik wil die 50.000 woorden halen en ook kunnen zeggen dat ik het gedaan heb!

Wat ik tegen een ander zou zeggen? Dat die "50.000" ook maar bedacht is door iemand. Dat de bedoeling van deze maand is je schrijfstijl (en wat wel en niet werkt voor jou) te leren kennen. Dat hij bedoeld is om creatief bezig te zijn. En om plezier te hebben. En dat kan allemaal alsnog.

Ik laat het nog even sudderen....

Rotterdam vanaf het water

Ik weet het nooit zo met Rotterdam; het heeft wel wat, maar toch zou ik er nooit uit mezelf een dagje naartoe gaan.
Een surrealistisch sfeertje.
Maar wel mooi!
(Foto gemaakt tijdens een bedrijfsuitje in Rotjeknor, gisteren)

NaNoWriMo dag 2

De tweede dag van NaNoWriMo is bijna achter de rug en ik heb 3525 woorden geschreven. Ik moet mezelf er steeds aan helpen herinneren dat het gaat om ongeremd schrijven, en jezelf niet (teveel) censureren. Het hoeft niet perfect te worden, als ik aan het eind van de maand maar iets heb waar ik eventueel mee verder kan. Of niet eens: aan mezelf bewijzen dat ik het een maand lang elke dag volhoud is ook al mooi. De creatieve leidingen een beetje ontstoppen, als het ware.

Ik ben dus dapper begonnen aan een historische detective. Ik maak het mezelf niet makkelijk, want a) ik schrijf zonder planning van hoe het verder moet gaan, ik doe maar wat. En b) ik heb wel wat onderzoek gedaan maar dan nóg is het moeilijk om het allemaal een beetje waarheidsgetrouw neer te zetten.

Maar nee hoor, ik laat me niet uit het veld slaan, en niet gehinderd door al te veel kennis van zaken fantaseer ik door..... :)