vrijdag 28 oktober 2011
Hout
Een leuk uitje. Vlakbij de stad en toch een Hans en Grietje-gevoel. Even de herfst opsnuiven in de Leidse Hout en lunchen in het Theehuis!
DWZI - deze week zag ik
Friendship, Family, Love & Laughter
Iedere vrijdag een blik op de afgelopen week
Teken, schilder, fotografeer, beschrijf
maak een gedicht, laat op jouw manier zien
wat jij zag!
Deze week zag ik is een initiatief van Roos en Daan
en geinspireerd door Jill's Today I Saw
Ik kreeg dit boek (vol mooie foto's - KLIK) van mijn ouders. De woorden in de titel kwamen deze week ook letterlijk allemaal aan bod. Het was mooi, met een diplomauitreiking en allemaal blije, trotse mensen.
Teken, schilder, fotografeer, beschrijf
maak een gedicht, laat op jouw manier zien
wat jij zag!
Deze week zag ik is een initiatief van Roos en Daan
en geinspireerd door Jill's Today I Saw
donderdag 27 oktober 2011
horrorwinter?
Het AD meldde gisteren dat er volgens weer-experts een "horrorwinter" aan komt, die extreem koud zal zijn, gepaard gaat met veel sneeuw en wel 3 maanden kan duren. Ik weet niet precies uit wiens pen (of pc) de term 'horrorwinter' is ontsproten, maar buiten die potsierlijke term en de gedachte dat er iets ernstig mis is met ons klimaat, stemde het nieuwsbericht me wel vrolijk.
Als ik denk aan de vorige strenge winters, heb ik positieve associaties. Natuurlijk was het onhandig dat de treinen niet reden en dat het zelfs moeilijk was om met de auto nog ergens te komen; het dagelijks leven stond op z'n kop! Maar dat zorgde wel voor een vreemd gevoel van saamhorigheid, en zelfs een beetje avontuur. In een tijd waarin alles eigenlijk enorm goed geregeld is en weinig aan het toeval over wordt gelaten, gaf het een lekker gevoel om tegen m'n baas te zeggen: "Ik probeer te komen werken, maar ik weet niet hoe laat ik er zal zijn, en of het gaat lukken". En dat zij daar dan alle begrip voor had, omdat ze ook niet zeker wist of ze het kantoor wel zou bereiken. Collega's die strandden en door de sneeuw terug naar huis ploegden, cliënten die niet kwamen opdagen - die dagen waren anders dan anders, en dat maakte het leuk. Als je dan eindelijk thuis was, deed je vlug je doorweekte kleren uit en kroop je na een warme douche onder een deken op de bank, terwijl je door het raam keek naar weer een nieuw pak sneeuw dat viel. Thuiszijn voelt heel goed, als je nergens heen hoeft omdat je simpelweg nergens heen kunt!
In de koude winter van twee jaar geleden leerden mr A. en ik elkaar kennen. Juist op zo'n heftig besneeuwde dag, spraken wij voor de tweede of derde keer met elkaar af. We wandelden gearmd door de sneeuw richting Scheveningen - we wilden daar naar een tentoonstelling van ijssculpturen, maar de tram reed niet. Onderweg zagen we weinig auto's rijden, wel meerdere wagens die hopeloos vast zaten in de sneeuw. Het was wit en alle geluiden klonken gedempt. We liepen langs mensen op sleeën, die een heuvel af roetsjten. We zoenden en hadden het helemáál niet koud. Toen we een taxi belden, omdat het toch te ver was om te lopen, bleek dat ook de taxi's op waren gehouden met rijden. Dus liepen we terug naar Den Haag. Mr A. hield me stevig vast, want ik gleed steeds uit en hij leek antislipzolen onder zijn schoenen te hebben, zo stabiel stond hij. Ik vond hem daardoor natuurlijk nóg stoerder! We bereikten het centrum van Den Haag waar we ons even opwarmden in een café, voor we de reis naar mijn huis aanvaardden. Thuiskomen in een warm huis voelde als een topprestatie.
Ik hou van de winter. De wereld 3 maanden lang wit en onbegaanbaar lijkt me wat te veel, maar voor even is het heerlijk.
Als ik denk aan de vorige strenge winters, heb ik positieve associaties. Natuurlijk was het onhandig dat de treinen niet reden en dat het zelfs moeilijk was om met de auto nog ergens te komen; het dagelijks leven stond op z'n kop! Maar dat zorgde wel voor een vreemd gevoel van saamhorigheid, en zelfs een beetje avontuur. In een tijd waarin alles eigenlijk enorm goed geregeld is en weinig aan het toeval over wordt gelaten, gaf het een lekker gevoel om tegen m'n baas te zeggen: "Ik probeer te komen werken, maar ik weet niet hoe laat ik er zal zijn, en of het gaat lukken". En dat zij daar dan alle begrip voor had, omdat ze ook niet zeker wist of ze het kantoor wel zou bereiken. Collega's die strandden en door de sneeuw terug naar huis ploegden, cliënten die niet kwamen opdagen - die dagen waren anders dan anders, en dat maakte het leuk. Als je dan eindelijk thuis was, deed je vlug je doorweekte kleren uit en kroop je na een warme douche onder een deken op de bank, terwijl je door het raam keek naar weer een nieuw pak sneeuw dat viel. Thuiszijn voelt heel goed, als je nergens heen hoeft omdat je simpelweg nergens heen kunt!
In de koude winter van twee jaar geleden leerden mr A. en ik elkaar kennen. Juist op zo'n heftig besneeuwde dag, spraken wij voor de tweede of derde keer met elkaar af. We wandelden gearmd door de sneeuw richting Scheveningen - we wilden daar naar een tentoonstelling van ijssculpturen, maar de tram reed niet. Onderweg zagen we weinig auto's rijden, wel meerdere wagens die hopeloos vast zaten in de sneeuw. Het was wit en alle geluiden klonken gedempt. We liepen langs mensen op sleeën, die een heuvel af roetsjten. We zoenden en hadden het helemáál niet koud. Toen we een taxi belden, omdat het toch te ver was om te lopen, bleek dat ook de taxi's op waren gehouden met rijden. Dus liepen we terug naar Den Haag. Mr A. hield me stevig vast, want ik gleed steeds uit en hij leek antislipzolen onder zijn schoenen te hebben, zo stabiel stond hij. Ik vond hem daardoor natuurlijk nóg stoerder! We bereikten het centrum van Den Haag waar we ons even opwarmden in een café, voor we de reis naar mijn huis aanvaardden. Thuiskomen in een warm huis voelde als een topprestatie.
Ik hou van de winter. De wereld 3 maanden lang wit en onbegaanbaar lijkt me wat te veel, maar voor even is het heerlijk.
maandag 24 oktober 2011
bij een kopje thee
Een onverwacht drukke dag vandaag. Mijn keel zit dicht, mijn neus zit dicht....mijn rechteroog is rood en om de haverklap belemmert viezigheid achter mijn contactlens mijn zicht. Heel charmant, hoe ik dan knipperend en turend mijn gesprekspartner aangaap. Er waart duidelijk een ontsteking door mijn lichaam. Vandaag heb ik, ondanks de lichamelijke malaise, toch heel veel gedaan op mijn werk. Het is nog niet voorbij, want na het avondeten stap ik wéér op mijn fiets voor een (werkgerelateerde) bijeenkomst.
Druk, druk!
Zaterdag kreeg Mr A. zijn verjaarscadeau: een diner bij Restaurant Aan de Poel. De nummer 1 van Noord Holland volgens de IENS toppers en trotse bezitter van een Michelin ster. Ik werd er een beetje giebelig van, toen we na aankomst iemand van de "valet parking" weg zagen rijden in ons koekblik. Heel anders dan de etablissementen waar we ons doorgaans ophouden!
De inrichting was modern en een beetje theatraal, met bloemenvazen ter grootte van een flinke kleuter, zware zwarte gordijnen en een grote kroonluchter. Toen we binnenkwamen, ging de zon net prachtig onder boven de Amstelveense Poel. Bijna vier uur lang hebben we er doorgebracht, zes gangen lang; het was echt een avondvullend culinair programma. De gerechten waren kleine kunstwerkjes. En lékker! Wat een smaakexplosies! Ik word niet gehinderd door kennis van zaken, maar dit smaakte voortreffelijk. Ze hadden net een nieuwe menukaart, en de gerechten waren allemaal hartverwarmend herfstachtig. Mijn favorieten waren de coquille met buikspek, de fazant en het desert met herfstfruit en chocolade.
De rest van het weekend was ook fijn: gezellig met Mr A. series kijken op de nieuwe iPad, dingen in huis doen die nódig gedaan moesten worden (als de overburen enthousiast naar buiten komen en aanmoedigende dingen roepen terwijl je de ramen zeemt, weet je dat het tijd was) en naar Haarlem om vriend T. en zijn vrouw en kindje te zien. Wat word ik toch blij van hen, het was al te lang geleden!
Druk, druk!
Zaterdag kreeg Mr A. zijn verjaarscadeau: een diner bij Restaurant Aan de Poel. De nummer 1 van Noord Holland volgens de IENS toppers en trotse bezitter van een Michelin ster. Ik werd er een beetje giebelig van, toen we na aankomst iemand van de "valet parking" weg zagen rijden in ons koekblik. Heel anders dan de etablissementen waar we ons doorgaans ophouden!
De inrichting was modern en een beetje theatraal, met bloemenvazen ter grootte van een flinke kleuter, zware zwarte gordijnen en een grote kroonluchter. Toen we binnenkwamen, ging de zon net prachtig onder boven de Amstelveense Poel. Bijna vier uur lang hebben we er doorgebracht, zes gangen lang; het was echt een avondvullend culinair programma. De gerechten waren kleine kunstwerkjes. En lékker! Wat een smaakexplosies! Ik word niet gehinderd door kennis van zaken, maar dit smaakte voortreffelijk. Ze hadden net een nieuwe menukaart, en de gerechten waren allemaal hartverwarmend herfstachtig. Mijn favorieten waren de coquille met buikspek, de fazant en het desert met herfstfruit en chocolade.
 |
| Amstelveense Poel |
De rest van het weekend was ook fijn: gezellig met Mr A. series kijken op de nieuwe iPad, dingen in huis doen die nódig gedaan moesten worden (als de overburen enthousiast naar buiten komen en aanmoedigende dingen roepen terwijl je de ramen zeemt, weet je dat het tijd was) en naar Haarlem om vriend T. en zijn vrouw en kindje te zien. Wat word ik toch blij van hen, het was al te lang geleden!
vrijdag 21 oktober 2011
DWZI - deze week zag ik
Deze week zag ik de documentaire Home Sweet Home van Holland Doc.
Ik heb er nog best wel even over nagedacht. Hoe een leven dat zo idyllisch lijkt zó leeg kan aanvoelen. Geld zat, een Victoriaans huis op het Engelse platteland en vier bloedjes van kinderen - dat helpt allemaal voor geen meter als je geïsoleerd leeft en niets hebt om je eigenwaarde uit te halen.
Iedere vrijdag een blik op de afgelopen week
Teken, schilder, fotografeer, beschrijf
maak een gedicht, laat op jouw manier zien
wat jij zag!
Deze week zag ik is een initiatief van Roos en Daan
en geinspireerd door Jill's Today I Saw
Ik heb er nog best wel even over nagedacht. Hoe een leven dat zo idyllisch lijkt zó leeg kan aanvoelen. Geld zat, een Victoriaans huis op het Engelse platteland en vier bloedjes van kinderen - dat helpt allemaal voor geen meter als je geïsoleerd leeft en niets hebt om je eigenwaarde uit te halen.
Teken, schilder, fotografeer, beschrijf
maak een gedicht, laat op jouw manier zien
wat jij zag!
Deze week zag ik is een initiatief van Roos en Daan
en geinspireerd door Jill's Today I Saw
Abonneren op:
Posts (Atom)