"Give me a child until he is seven and I will give you the man"

Ken je de serie Up documentaires? Een groep Britse kinderen die werd geïnterviewd op hun 7e, 14e, 21e en zo verder tot hun 49e. De volgende editie (waarin ze 56 jaar zijn) komt eraan in 2012, schijnt het! 

Het filmen startte in 1964, en de hoofdpersoontjes kwamen uit alle lagen van de bevolking. Het enige dat ze allemaal gemeen hadden, was dat ze 7 jaar oud waren. Je hebt echt het idee dat je ze stuk voor stuk een beetje leert kennen, van de drie posh kostschooljochies tot het lieve jongetje uit het kindertehuis. Ze praten over van alles; vriendjes en vriendinnetjes, wat ze later willen worden, wat ze denken over volwassen zaken zoals geld... Het is fascinerend om te zien hoe ze steeds groter worden en zich ontwikkelen tot volwassenen: nog wel herkenbaar, maar toch anders. Ik zag deze documentaire voor het eerst tijdens het eerste jaar van mijn studie, toen de invloed van nature (aanleg) en nurture (opvoeding) werd uitgelegd. Een prachtige illustratie van hoe het leven kan lopen.


Je vindt de serie o.a. op YouTube (in stukken gehakt), hier is het begin.

laatste

Het is de laatste dag van de vakantie. Ik moet al mijn mindfulness skills inzetten om er echt van te genieten, en niet een beetje te gaan zitten balen van het feit dat het morgen weer voorbij is - eigenlijk heb ik die neiging al in lichte mate sinds er minder vakantiedagen vóór me dan achter me liggen. Stom! Maar de vakantie is zo lekker.

Je nog eens omdraaien als het nog donker is bij het ontwaken.
Geen haast.
Overzichtelijke dagen (0 dingen op het programma).
Doen waar je zin in hebt.
Zomaar 's middags een cafétje in om bij te kletsen met lieve mensen. 
Ongehinderd mijmeren.

Uit ervaring weet ik dat het eind van de vakantie meestal meevalt. Nu vast ook weer. Want ik heb natuurlijk straks nog steeds heel veel vrije tijd, alleen is het wat schaarser, zodat het verkneukelniveau nog hoger is. En het wordt straks weer lente, of misschien komt er eerst nog een klein beetje winter - wat ook helemaal niet erg zou zijn. En ook moeilijke momenten op mijn werk gaan vanzelf weer voorbij, als ik maar blijf ademen - dat is het voordeel.

Zo, nu maar eens uit bed - ontbijten (of inmiddels al brunchen) met Mr A., en vanmiddag naar de film. Vanavond komt Sherlock op de BBC, daar kijk ik al naar uit. Fantastische serie, waarin Sherlock Holmes en dr. Watson misdaden oplossen in het hedendaagse Londen.

Holmes & Watson

DWZI - deze week zag ik

Deze week zag ik...

...lieve vrienden en familie
...een lekkere thriller

...de sportschool weer eens van binnen (het was vanmorgen donker en het miezerde, en toch ging ik! goede voornemens!). Wat echt fantastisch was: dat de sportschooljuf zei dat ik goed bezig was geweest. Voor haar een kleine moeite om zoiets te zeggen, maar ik glun-der-de en het motiveerde me enorm!
...lekkere thee in de bonus bij de Appie

Kortom, het is nog vakantie! Ik wou dat 't nooit ophield, het bevalt me vreselijk goed. Nou, dan maar proberen dat vakantiegevoel gewoon mee te nemen naar volgende week. 

'Deze week zag ik' is iedere vrijdag een blik op de afgelopen week. Hoe? Dat mag je natuurlijk helemaal zelf weten. Teken, knip en plak, fotografeer of schrijf wat jij de afgelopen week hebt gezien. 'Deze week zag ik' is geïnspireerd door Jill's today i saw
Te vinden bij Merula.

Parijs

We vertrokken -uren te laat, want we hadden ons vergist in de dag, oeps!- met de Thalys naar Parijs. Het was voor mij de eerste keer, en voor mr A. ook. De stad vond ik prachtig, indrukwekkend en op één of andere positieve manier ook een beetje sinister (of kwam dat door het weer?). We waren er te kort om alles te zien, maar de sfeer hebben we geproefd en die smaakt naar meer.

Parijs' café

Mac

Weer thuis na een geweldig nieuwjaarsweekend Parijs. Hoe dat was, dat vertel ik nog. Nu wil ik even snel mijn goede-voornemen-in-actie laten zien (meer groenten leren klaarmaken en eten). Vanavond eten wij McDonalds. Andy McDonalds witloflasagna met aubergine en zelfgemaakte bechamelsaus. Door de bechamel misschien niet zo ultra-slank, maar ja...